Toen ik hoorde dat het voorstel om het bestaan in Nederland zonder verblijfsvergunning strafbaar te stellen en iedereen die ze helpt ook aangenomen werd door de tweede kamer, werd ik zoals vele anderen boos. Ik bedacht dat ik deze mensen wou helpen ook al zou dat strafbaar zijn.
Ik ben niet iemand die vaak de regels breekt, in tegenstelling ik doe mijn best ze zo strikt mogelijk op te volgen maar dit keer komt mijn gevoel voor rechtvaardigheid en de wet niet overeen. Het moreel juiste is in strijd met deze wet (het is nog geen wet, het moet nog door de eerste kamer heen)
ik wil graag het juiste doen en laten zien dat niet iedereen zo denkt.
Ik zag me als ware al voor de rechter uit te leggen waarom ik toch die mensen hielp en toen bedacht ik me dat het best heldhaftig zou zijn om dat te doen. Het idee om een held te zijn sprak me wel aan en toen begon ik te twijfelen.
Wil ik dit doen om iemand te helpen of omdat ik graag als heldhaftig gezien wou worden? Is het dan nog wel het juiste om te doen als de reden ervoor eigenlijk eigenbelang is?
Is deze behoefde om goed gevonden te worden en wellicht ook bewonderd te worden niet gewoon narcistisch ? Zou ik hier therapie voor nodig hebben?
Deze twijfel is niet ongewoon voor mij, het is de aard van ocd om te twijfelen en nooit zeker te zijn,
ja denk ik meteen geef de dwang maar weer op de kop, dat is gewoon een excuus zodat ik me weer beter voel. Ik wil graag, nee ik moet altijd het juiste doen maar dan ook voor de juiste redenen want anders ben ik geen goed mens en geen goed mens zijn verdraag ik niet.
Voor mijn gevoel doe ik het nooit goed genoeg en is het eens goed dan mag ik me er eigenlijk niet goed bij voelen want goed doen is normaal.
Of ik werkelijk mensen ga helpen ligt niet eens echt aan of het juist is maar aan mijn beperkingen die ik door mijn autisme heb. Ik heb moeite met werken met mensen en trek me alles aan, dan is werken met mensen die van alles hebben meegemaakt niet echt ideaal.
Ja zo maak ik me er makkelijk vanaf, ben gewoon te laf.
Madelon Wonink 