Blog

Judith

de 13de heb ik een kerstlunch met de afdeling van dagbesteding en de andere gebruikers van de ruimte. best leuk maar ik blijf maar denken aan Judith die vorig jaar naast me zat, we praatte wat met elkaar, ik weet niet eens waar we het over hadden. Van de andere setting dan gewoonlijk en de hoeveelheid mensen die er waren werd ik nerveus, angstig zelfs maar de gesprekken die ik had vond ik prettig.

Ze is er niet bij dit jaar, ze zal er nooit meer bij zijn. Het is anders dan als ze gewoon gestopt was met dagbesteding, dat zou weinig impact hebben gemaakt op me.

Het is niet echt mijn verlies maar ik voel het wel, elke keer dat ik even aan haar denk voel ik het. Het is een gat dat er met geweld in is geslagen en dat niet helemaal heelt.

De dag dat ze het me vertelden was ik te laat, kwam weer eens niet uit mijn bed, had netjes gebeld en gemeld dat ik nog wel kwam, de begeleidster antwoordde zoals altijd ook al wist ze het al, ze wou het me niet vertellen aan de telefoon. Ik kwam binnen, niemand zat op hun werkplek maar in de kantine, vreemd ik was niet laat genoeg voor de pauze maar ik volgde mijn ritueel, computer aan , jas op hangen en een kop koffie pakken. Toen werd me gevraagd om erbij te komen zitten, de tafel zat al aardig vol dus ik wou aan de tweede tafel gaan zitten maar werd verteld dat ik bij hun moest gaan zitten. Ik zat, ze zei dat ze goed vond dat ik toch was gekomen maar dat ze slecht nieuws had.

“judith is maandagmorgen uit het leven gestapt” gestapt, zelfmoord dus.

Ik weet niet hoe ze het heeft gedaan, of het snel of langzaam was gegaan, wel was ze alleen in elke zin van dat woord.

Had ik kunnen weten wat ze ging doen? Denk het niet, we spraken niet echt met elkaar, ik vroeg niet hoe het met der ging. Wel zag ik de tekens op haar armen, oude littekens maar soms een verband en vrij verse krassen. Ik heb er nooit wat over gezegd omdat ik niet wist of het iets was waarover ze wou praten en ik vond/vindt het een lastig onderwerp, is dat een goed excuus? Nee

als ik het haar had gevraagd, had ze dan gezegd hoe het echt ging? Verteld dat ze het niet meer aankon? Geen idee.

Ik wil kunnen vertellen dat ik mijn leven heb gebeterd en nu regelmatig aan mijn collega’s vraag hoe het met ze is maar dat doe ik niet, sterker nog ik wil niet te dichtbij ze komen, niet te gehecht aan ze raken.

gedichten

helden

mijn helden zijn gewone mensen

die niet vliegen maar lopen

desnoods op sokken

die telkens weer uit bed komen

terwijl het lood ze in de weg zit

die stevig blijven staan

terwijl alles in hun roept rennen

die weten wanneer te rusten

om later weer verder te kunnen

en sommige helden halen slechts adem

terwijl niks in hun dat meer wil.

Blog

the fear of missing out.

met een mobile telefoon in de hand ligt tegenwoordig de wereld aan je voeten, afstand doet er niet meer toe, je kunt met iedereen praten en overal op de hoogte van blijven. Ik ben iemand die dankbaar gebruik maakt van sociale media, op deze manier blijf ik in contact met mensen en dat verminderd de eenzaamheid die ik vaak ervaar. “in” mijn telefoon zitten is ook een goede manier om contacten in de echte wereld te vermijden wat soms wel fijn is want mensen zijn eng en ik heb niet de energie om tegen die angst in te gaan. Dus overdag zit mijn mobiel vaak in mijn handen en dat hoeft geen probleem te zijn maar het ging in de weg zitten van andere dingen. op mijn werk merkte ik dat het erg afleidde van werk nu doe ik dagbesteding en vinden ze dat daar niet zo erg maar mocht ik ooit een echte baan krijgen is het natuurlijk een no go, dus had ik bedacht dat hij tijdens werk in mijn tas mocht verblijven en er alleen in de pauze uit mocht.

Dit was wat moeilijker dan ik verwachtte, ik werd er onrustig van, heel onrustig. Want wat nou als iemand me een berichtje stuurt en ik niet antwoord? Of een leuke tweet mis? Misschien moet ik toch even kijken, voor de zekerheid, je weet maar nooit misschien heeft iemand mij wel dringend nodig! Ik keek even, en had inderdaad wat tweets en een DM gemist maar niks dat niet kon wachten dus opgelucht deed ik hem weer snel in de tas maar naar enkele minuten begon het weer te knagen.

Toen ik mjn moeder vertelde over dat ik die afspraak met de werkleiding had gemaakt vond ze dit niet meer dan logisch en benoemde ze dat ze het ook wel vervelend vond als ik tijdens een gesprek met haar dat ding te voorschijn haal om even alles te checken, notificaties twitter, facebook, instagram en email (check zelfs regelmatig mijn spamfolder want daar kan iets belangrijks in zitten) en als ik een app heb gestuurd even kijken of ie al gelezen is,

nu ik erover nadenk snap ik ook wel dat het vervelend is als iemand dat doet, komt ongeïnteresseerd over terwijl ik dat niet ben.

Ik vind het ook erg moeilijk te beslissen of ik ergens heen ga en dan vooral als ik eigenlijk wel weet dat ik niet kan gaan of dat ik het waarschijnlijk niks vind dan knaagt het toch, wat als ik het wel heel leuk zou vinden en ik mis dat dan? Dat zou zonde zijn. Of erger zien (op social media vooral) dat anderen het heel leuk ergens en ik daar dan niet bij ben om dat ook te beleven, daar kan ik best verdrietig van worden (ook al is het geen garantie dat ik het ook leuk zou vinden).

Ik heb last van dus veranderen is goed, helemaal weg van social media doe ik niet, het levert me veel op en helemaal weg hoeft ook niet maar een beetje minder zal wel goed zijn.

Makkelijk wordt het zeker niet want ik wordt er echt onrustig van,vooral als het niet mag. (dan denk ik er meer aan) en tips over hoe ik dit het best kan aanpakken zijn van harte welkom.

Blog

wat kinken in de kabel

Ik voel me ok maar toch zijn er dingen die niet zo goed gaan de laatste weken.

ten eerste constateerde ik vorige week dat ik eigenlijk al weken niet goed at en met niet goed bedoel ik niet te weinig maar niet gezond, er was een totale afwezigheid van groente en fruit in mijn dieet. Dit had ik eerder opgepakt en verbeterd tijdens de vaardighedentraining voor autisme maar niet met blijvend succes dus, het is er toch weer ingeslopen om voor makkelijk voedsel te kiezen in plaats van gezond. Het tweede ding dat niet zo goed gaat is mijn huishouden, er blijft te veel te lang liggen en dreigt allemaal weer een enorme klus te worden om weer recht te trekken. Dit was ook 1 van de dingen die ik in de training had verbeterd maar doordat ik meer ben gaan werken (dagbesteding) loopt dat in de soep, ik heb niet meer mijn vrije dag waarop ik alles kan doen dat gedaan moet worden. Van het weekend besloot ik dat beide dingen anders moeten en gelukkig wist ik wel hoe ik dat moet aanpakken.

Voor het eetprobleem is de oplossing simpel maar niet makkelijk, wekelijks een planning maken dat realistisch en gezond is en streng voor mezelf zijn zodat ik er ook aan hou, in het begin is dat erg moeilijk maar in loop van de tijd wordt dat wel beter.

Het huishouden wordt passen en meten, ik ben nu van het systeem om alles in 1 middag te doen afgestapt en wil nu elke dag een paar taken doen. De taken zet ik elke week op een lijstje en plan in welke dag ik wat doe, het is afwachten of dit gaat werken. Plan B hiervoor is er eentje die ik liever niet doe namelijk weer minder gaan werken zodat ik weer terug kan naar het vorige systeem.

Ik baal enorm van mezelf, van dat het mij niet is gelukt deze dingen vast te houden, het gewoon goed blijven doen. Het zijn echt basis-dingen iets wat elk zelfstandig volwassen mens doet maar mij veel moeite kosten. Ik ben verdrietig, boos en voel me opeens heel beperkt.

Wat ook een oplossing kan zijn als het echt  voor een lange tijd niet lukt is toch een persoonlijk begeleider te nemen en dan niet voor een jaar of een paar maand maar voorlopig want mij de vaardigheden aanreiken en dan me het zelf laten doen lijkt dan niet te werken. Dat wil ik niet, ik wil het zelf doen! (zei ze stampend op de grond). ben altijd stiekem een beetje trots geweest dat ik het zonder begeleiding af kon, niet dat ik minder denk over mensen die wel begeleiding hebben maar ik leg de lat voor mezelf wat hoger.

Hopelijk kan ik het weer oppakken en gewoon door en het komt zeker goed, ik weet alleen niet helemaal wanneer en op welke manier.

Blog

out of the blues

Ik ben gisteren naar theatervoorstelling “out of the blues” van TG Bint, dat is een theatervoorstelling over depressie of in hun (betere) bewoording een muzikale vertelling over de kwetsbaarheid van geluk en de impact van depressie.

Ik kwam erop door dat iemand tweette dat ze ging en het leek me wel interessant. Het was in Deventer dat is iets minder dan 40 minuten met de trein dus afstand was geen excuus om niet te gaan, entree was maar 5 euro dus ook niet te duur en toen kwam ik op 1 argument, eigenlijk het standaardargument namelijk durf niet, nou dat is geen goede reden dus ik ging.

De plek waar het allemaal moest gaan gebeuren was een kwartiertje lopen van het station en met mijn telefoon met navigatie erop deed ik er ook een kwartiertje over. Binnen gekomen mocht ik mijn jas weg hangen, kreeg ik een kop koffie en moest ik een badge uitzoeken van iets dat me blij maakte, dit was voor de nabespreking (daar kom ik later op terug) ik nam een plaatsje voorin de zaal aan een tafeltje, ik prees mezelf nog zachtjes dat ik voorin was gaan zitten en niet helemaal achteraan zoals gewoonlijk. Ik was wat vroeg dus was het even wachten voor het begon maar gelukkig had ik mijn telefoon en twitter dus me vervelen deed ik niet.

In de voorstelling werd er aan de hand van een klein poppetje die ze “mannetje” hadden genoemd vertelt hoe het is een depressie te hebben en hoe de omgeving daarop zou kunnen reageren en hoe het is voor de omgeving. Alle vooroordelen kwamen aan bod, op vaak een humanistische manier. we waren liedjes, verdrietige maar ook grappige en zelfs eentje met een dansje.  ze deden alsof ze het allemaal ter plekke verzonnen. (als ze het echt daar en dan verzonnen vind ik dat heel knap) waardoor het een speels geheel werd.

Ik heb gelachen maar er waren ook stukken waar de tranen in mijn ogen stonden (als ik niet helemaal alleen in een vreemde omgeving was geweest had ik gehuild) dat ik niet de enige was die emotioneel was geworden was te horen, er zat aan het eind iemand hardop te huilen. Het was herkenbaar voor me, ik hoefde me niet voor te stellen hoe het was om mannetje te zijn, ik wist het want ik was net zo, een paar jaar geleden.

Na de voorstelling had de groep nog een paar vragen die we mochten beantwoorden met het opsteken van handen, of we iemand kende met een depressie ? Bijna alle handen gingen omhoog. Daarna nog wat vragen in welk levensgebied die persoon zat en ook wie er zelf eentje heeft of heeft gehad. Ik deed actief mee, vond het wat eng om mijn hand op te steken maar deed het wel.

Daarna legde ze uit hoe de nabespreking zou gaan, ze hadden een spel gemaakt waarmee je met je eigen mannetje op stellingen kond reageren en dan met elkaar over hebben. De badges die we hadden gepakt waren ervoor om de groepjes te maken, zo zouden iedereen die blij werd van het zelfde bij elkaar zitten. Ik vind het een goed bedacht iets om gesprekken te creëren over iets waar je anders het niet zo snel over zou hebben. Maar in groepjes praten over persoonlijke onderwerpen en gevoelens met alleen maar mensen die ik nog nooit eerder heb gezien zijn 1,2,3,4 bruggen te ver voor mij dus ik ging heel laf weg.

Ik vond het een erg indrukwekkende voorstelling en ben blij dat ik de moeite heb genomen om te gaan.