Blog

De T in LHBT

nee dit is geen coming-out post maar het is wel iets dat me op het moment bezighoud en dat komt door 2 dingen. Ten eerste zit ik in de groeps-chat van auti-roze (hier meer informatie over hun https://www.autiroze.nl) en daar zitten ook transgenders natuurlijk. Het tweede was een bericht over de london pride waar een groep transphobische lesbiennes voor de parade waren gaan lopen om hun haat te verspreiden (https://www.pinknews.co.uk/2018/07/07/anti-trans-group-allowed-to-lead-pride-in-london-march-after-hijack/ (ik ben fel tegen de acties van deze vrouwen, zulk haat van binnenuit de gemeenschap is onverdraaglijk)

beide deden me beseffen dat ik eigenlijk veel te weinig weet over transgenders en eigenlijk nooit over Genderidentiteit na heb gedacht, wellicht omdat ik niet het gevoel heb dat mijn gender verschilt van mijn sekse.

Mijn eerste vraag was eigenlijk “hoe weet je of je transgender bent?” die heb ik gesteld aan de mensen die het best zouden weten namelijk de transgenders, heb ik de chat gewoon precies die vraag gesteld. Het antwoord was : geen makkelijke vraag. als het je echt bezighoud (of ook als het je niet zo bezighoud) kun je experimenteren en kijken of iets anders beter past. Misschien wel, misschien niet. mooie daarvan is dat je nergens aan vastzit” en “Als je je niet identificeert met het gender waarmee je geboren bent, dan ben je transgender. Hoe weet je dat? Je moet je afvragen of je blijer bent als je dat niet bent, door te experimenteren, zoals x zegt. Je hoeft trouwens niet per se een man of een vrouw te zijn, je kan ook een ander gender zijn of geen gender te hebben. Als je denkt dat je geen vrouw bent, betekent dat dus niet dat je een man bent (maar dat kan wel)”

ik leerde hiervan dat het niet zo zwart-wit lag als ik dacht, er zit iets tussen 100% mannelijk en 100% vrouwelijk wat het wellicht niet makkelijker maakt uit te zoeken waar jij zit en als je er ergens tussenin zit of geen gender hebt kan ik het me voorstellen dat het best lastig is uit te leggen aan anderen hoe het zit.

Ik ging verder zoeken en keek alle afleveringen van het BNN programma Geslacht dat mij vooral te denken gaf over wat het concept vrouw en concept man nu eigenlijk inhoud en daar ben ik nog niet helemaal uit maar het heeft zeker verschillende factoren, biologisch, gevoelsmatig en sociaal.

Waar ik wat moeite mee hebt is het sociale concept. Welke kleren draag je? Hoe gedraag je je ? Welke rollen vervul je ? Denk dat ik er moeite mee heb omdat dat hokje “typische vrouw” mij niet helemaal past en heb vaak niet eens door dat ik erbuiten stap.

Kleren zijn het beste voorbeeld, het komt regelmatig voor dat ik afdwaal naar de mannenafdeling als ik daar iets zie dat me bevalt om vervolgens erop gewezen te worden door mijn moeder en dan ga ik vaak terug naar de vrouwen, ik heb namelijk niet het zelfvertrouwen om (nog meer) af te wijken van de norm maar als ik eerlijk ben vind ik dat die norm niet zou moeten bestaan, het is een stuk stof waarvan we hebben verzonnen wie dat mag dragen.

Ook op youtube zijn er verschillende vloggers te vinden die transgender zijn en erover hebben, op het moment is Ash Hardell https://www.youtube.com/user/HeyThere005 mijn favoriet. (ook zijn partner Grace is erg leuk)

ik ga zeker verder zoeken omdat ik wil leren en begrijpen, misschien dat er wel nog een keer een blog volgt als ik meer weet.

Disclaimer: ik ben me er bewust van dat ik nog vrij onwetend ben over dit onderwerp, het is zeker niet mijn bedoeling om anderen te kwetsen. Mocht dit ongewild toch gebeuren, laat het me weten. Ik wil een steun zijn voor de hele LHBT gemeenschap.

Blog

Pride

de gaypride ontstond in herinnering van de stonewall-rellen, de rellen begonnen nadat het uitgaand LHBT publiek van the stonewall inn besloot na jaren van getreiter en geweldplegingen vanuit de new-yorkse politie terug te vechten bij een inval. Een jaar later Op 28 juni 1970, vond tussen Greenwich Village en Central Park, de eerste Gay Pride Parade ooit plaats. Deze telde tussen de 5.000 à 10.000 deelnemers.

Nu worden er op verschillende plekken in de de wereld elk jaar de Pride gehouden, gevierd, ook in Amsterdam. De situatie is natuurlijk anders hier en nu dan daar en toen maar toch vind ik dat het belangrijk blijft dat Pride nog steeds in ere wordt gehouden want we zijn er nog (lang) niet, ook niet in het vrije Nederland.

Zolang er nog mannen en vrouwen in elkaar worden geslagen omdat ze hand in hand lopen, zolang transgenders nog worden uitgelachen en gescholden op straat,zolang er mensen flyeren op de pride met de boodschap dat jouw leven een gevaar is voor de samenleving is, zolang uitkomen voor wie je bent nog doodeng is omdat het wellicht niet geaccepteerd wordt door je naasten en zolang Pride nog niet overal gehouden mag worden is het nog nodig.

Pride gaat voor mij om zichtbaar maken dat de LHBT community bestaat, en wie dat zijn. als het niet zichtbaar is blijft het wat schimmig en beangstigend en je schaamt je ook meer als je verborgen moet blijven. Dus het superzichtbare Pride-feest is belangrijk om acceptatie te verbeteren, het LHBT volk te laten zien dat ze niet alleen zijn (inclusief die nog niet zeker zijn en/of nog niet open erover zijn) en haters te laten zien dat ze niet winnen.

Dit zijn de redenen waarom ik zoiets heb van daar moet ik wel een keer naar toe, om een onderdeel te zijn van het zichtbare en van het feest. Ik heb echt lang lopen peinzen dit jaar om te gaan maar het is niet zo simpel voor me om die stap te zetten, niet omdat ik nog in de kast zou zitten maar omdat het een groots evenement is met veel HEEL veel mensen en dus veel prikkels. Ik zou binnen de kortste keren volkomen overprikkeld zijn, in paniek raken of instorten. Ik vind mensenmassa’s ook eng dus erg leuk zou ik het niet hebben. Van dit uitje zou ik dagen of zelfs weken last van hebben niet alleen na die dag maar ook ervoor en dus heb ik mijn pijn in mijn hart besloten dat het niet voor mij is.

Blog

ik heb leren kliederen

ik ga nu bijna 3 jaar naar Woord en Beeld, een creatieve dagbesteding die 1 dagdeel in de week wordt gegeven.

Woord en beeld bestaat uit 3 onderdelen. Schrijven, voorlezen en er een beeld bij maken (tekenen, schilderen, collage maken).

Toen ik me aanmeldde ging het mij vooral om het schrijven dat is echt mijn ding, mijn manier van uiten. Het schrijven gaan naar opdracht die de begeleidster bedenkt, dat kan een thema zijn of een schijfvorm. Ik schijf meestal gedichten en vind het prettig om naar opdracht te werken omdat dit een kader geeft.

Het voorlezen was de reden dat ik er bijna niet bij ging want dat leek me doodeng en dat was het ook in het begin, ik had vaak moeite om de woorden uit mijn mond te krijgen en het kwam niet zelden voor dat ik een deel nog een keer moest oplezen omdat ik niet duidelijk te horen was. In de loop van de tijd ging het beter, binnen die veilige muren kon ik wat ik had opgeschreven vertellen en dat werd meestal ook nog gewaardeerd ook.

Het derde deel dacht ik eigenlijk voor het aanmelden niet echt bij na, het hoorde erbij maar had er niet echt een idee bij. Het bleek echter ook een uitdaging van formaat te zijn want ik vond wel dat ik het moest doen maar dan met de stellige overtuiging dat ik er niks van kon. Tekenen en schilderen enzo is niet mijn talent, het ziet er nooit echt uit zoals ik dat wil en dat vond ik best moeilijk. Ik ben namelijk op een bepaalde manier best wel een perfectionist, als ik iets doe, moet het wel goed gebeuren. In het begin wou ik altijd wat herkenbaars maken, het vaak beeldende geschreven gedicht moest verbeeld worden en dat lukte niet. Vaak had ik wel iets in mijn hoofd maar dat vertalen naar een beeld op papier is best moeilijk zonder enig talent. Ik raakte vaak gefrustreerd en vond wat ik deed maar waardeloos maar doorgaan deed ik want het hoorde erbij.

De verandering kwam niet ineens maar geleidelijk, ik merkte dat ik het prettig vond om te spelen met kleuren en vormen, zonder dat het iets werd. Doordat het vormloze geen negatief commentaar kreeg durfde ik steeds meer los te laten. Ik begon te genieten van de bewegingen die ik met de kwast of krijt maakte en van de kleuren die eruit vloeide. Het geeft ook rust, mijn hoofd raakt leger, stiller. Ik vind wat ik maak meestal nog niks maar dat ik niet echt reden meer tot frustratie, het eindresultaat is niet meer het doel en wanneer ik het toch aardig vind wat het is geworden ben ik erg blij. Wat ik eerst slechts deed omdat het moest, is nu tot iets uitgegroeid waar ik naar uit kan kijken.