Blog

Ongezien

ik ben niet goed in doen alsof alles goed is maar kennelijk ook niet in laten zien hoe het werkelijk gaat. Mensen zien het niet zolang ik niet de juiste woorden gebruik om ze het te laten zien en die woorden heb ik niet altijd. En zo blijf ik onzichtbaar terwijl iedereen me ziet.

Het beste voorbeeld daarvan was in mijn tienertijd, ik was depressief maar dat woord had ik nog niet, ik had geen enkel woord voor wat ik doormaakte en zonder woorden kon ik niet overbrengen wat er gebeurde en dat ik hulp nodig had (al had ik geen flauw idee hoe iemand me kon helpen). Op school zagen ze mijn tranen en ze vroegen vaak naar de oorzaak maar ik had geen woorden en zij zagen geen urgentie genoeg om mijn ouders ook maar iets te vertellen. Mijn ouders zagen niks.

En zo leed ik een paar jaar, alleen.

Toen een depressie me weer overviel en ik het woord had geleerd duurde het even maar ik sprak het uiteindelijk uit naar de juiste persoon en ik kreeg hulp. Ik dacht het ongezien blijven nu in het verleden behoorde want ik sprak dingen uit en de hulpverlening was zeker beter in het onuitgesprokene , het woordeloze te zien dan de gemiddelde mens.

Maar dat is achteraf gezien niet waarheid gebleken. Al die jaren had ik een dwangmatige angst om niet goed genoeg te zijn, een slecht mens te zijn en om fouten te maken maar dat werd niet gezien. Ik had wat woorden en die gebruikte ik ook maar niet het juiste woord, die leerde ik pas jaren later kennen.

Ik denk dat die tienertijd van niet gezien worden en niet kunnen uiten van wat ik voelde wat traumatisch was, ik stond er alleen voor in een situatie die ik als volwassene niet eens alleen kon dragen. En het maakt me nu ook bang dat ik me niet kan uiten op een manier waarop anderen mij begrijpen en mij kunnen helpen en er dan weer alleen voor sta.

ik weet dat het niet hun schuld is, ik neem het hun dus ook niet kwadelijk maar kan het niet helpen verdriet te hebben omdat ik jaren eerder had geholpen kunnen worden en veel ellende me bespaart had kunnen zijn. Als ik de juiste woorden had gehad, had kunnen spreken in een taal die ze begrepen was alles misschien anders geweest.

Uncategorized

Op mijn handen zitten.

Moeilijke beslissing? vraagt ze me als ik een tijdje stil ben. “het een een beetje kies je eigen marteling” zeg ik, we moeten lachen maar ze snapt wat ik bedoel. Wat ik moet beslissen is of ik ook deze keer 1 keer mag mailen of dat ik het helemaal niet meer ga doen.

We zijn vanaf sessie 1 al aan het werk met ERP (exposer and response prevention) dat is in gewoon Nederlands, je blootstellen aan wat eng is en dan geen dwanghandelingen uitvoeren. Simpel maar niet makkelijk omdat er nogal wat emotie bij komt kijken, omdat ik de dwanghandeling die mij normaal gesproken weer tot rust brengt niet doe wordt de angst erger en houd langer aan maar als het goed is zakt die op een gegeven moment ook weer.

De exposer was in dit geval de therapie sessie zelf, waarin ik van alles kon zeggen dat niet goed was, of waarin ik mezelf niet goed had uitgelegd of me verschrikkelijk zat aan te stellen. De dwanghandeling is het mailen om vervolgens geruststelling van haar te krijgen.

Vorige keer hadden we hier ook al mee geoefend en ik merkte in de eerste dagen na onze sessie behoorlijk angstig werd, ik mocht 1 keer mailen dus dat deed ik maar het hielp niet veel omdat de afspraak ook was dat zij niet zou antwoorden. Eind van de eerste week zakte de angst weer en kon ik mij makkelijker op andere dingen richten. Maar ik wist dat ik er nog niet was, de volgende piek zou komen een paar dagen voordat ik weer naar der heen moest want dan moest ik haar onder ogen komen zonder zeker te weten dat alles goed was, en ja ik ben voorspelbaar die piek kwam er en flink ook. De afspraak was op maandag en de donderdagmiddag ervoor was ik al doodsbang, de afspraak werd een monster en ik moest er vrijwillig op af stappen, zonder enige voorzorgsmaatregelen. ik had nog even een kleine misstap, ik vroeg namelijk iemand om die mail die ik had gestuurd te controleren, even iets meer zekerheid, houvast zelfs al zou het schijn zijn maar deze goede man kent dwang van binnen naar buiten en buiten naar binnen dus wist hij ook dat mij geruststellen niet zou helpen. Vrijdag was laatste kans dag, de laatste kans om haar te bellen of een berichtje te sturen om toch even gerustgesteld te worden ook al was dat tegen de regels, ik besloot het niet te doen, ik besloot op mijn handen te gaan zitten en de angst te verdragen.

In dat weekend voelde ik me beroerd, mentaal gesproken dan, ik vroeg me ernstig af of ik die maandag zou komen opdagen op de afspraak, een afspraak niet nakomen is echt niet mijn stijl maar af en toe had ik het gevoel dat ik het niet kon verdragen en dat ik de angst niet kon overleven.

Ik overleefde, ging naar de afspraak, werd ontvangen met een compliment dat ik me aan de afspraken had gehouden en zat even later voor de keuze of ik het nog ietsjes moeilijker zou maken en helemaal niet meer zou mailen. We zijn op een compromis gekomen, ik mag nog 1 keer mailen maar ga het proberen niet meer te doen.

Er zijn geen garanties maar hopelijk leer ik op deze manier weer wat op mezelf te vertrouwen en vertrouwen op dat de wereld niet meteen vergaat als ik wel ergens een steek laat vallen.

Blog

ik weet het

ik weet dat mijn gevoel me vaak voor de gek houd. Ik weet wanneer ik last van dwang heb, ik weet dat ik er niet naar moet luisteren en ik weet dat de exposeroefeningen me uiteindelijk verder gaan brengen. Ik weet het echt maar het helpt weinig, begrijp me niet verkeerd, weten is beter dan niet weten maar weten en ernaar handelen (of juist niet handelen) lijken kilometers van elkaar verwijderd te zijn. Wanneer ik weer een in de val van dwanghandelingen ben gevallen, snauw ik mezelf toe “je weet dat je dat niet moet doen, doe het dan ook niet!” dan raak ik overspoeld door schuld want ik doe het niet goed. Oh ja ik moest ook aardig voor mezelf zijn, dat wist ik eigenlijk ook wel.

ik weet het echt met mijn verstand is weinig mis maar toch kom ik er niet uit en heb ik iemand nodig die me precies dat zegt dat ik al lang weet. Iemand die me eraan herinnerd hoe het werkt, ook al heb ik het al vaak gehoord en dan nog is het soms niet genoeg om ervoor te zorgen dat ik het juiste doe.

Kennis lijkt niet te redden, tenminste niet kennis alleen. Ik dacht als ik het maar goed genoeg begreep, als ik het maar heel goed wist dat het dan wel goed zou komen maar dat blijkt een illusie want ik weet nu best veel maar het is niet genoeg, er is meer nodig. Wat dat meer is weet ik niet, misschien is dat het ontbrekende puzzelstukje, het stukje kennis dat me hieruit gaat helpen. Of misschien helpt het weten daarvan net zo weinig als de rest.

Uncategorized

Hotel de zilvermeeuw

Ik weet al niet meer waarom maar moest ineens denken aan mijn opname op de paaz, dat was in het (financieel) slechtste jaar om opgenomen te worden namelijk 2012. De regering had namelijk besloten dat er een extra drempel nodig was om te voorkomen dat te veel mensen zicht vrijwillig zouden laten opnemen of behandelen door de ggz en vroeg een stevige eigen bijdrage. (alsof het stigma erop niet afschrikken genoeg is)

Het ging er op de afdeling regelmatig over en dan vooral over de oneerlijkheid ervan, dat er patiënten op nog geen 500 meter van ons lagen die deze extra kosten niet hadden, alsof wij er voor onze lol lagen. Uit verhalen van anderen ( en sommige eigen ervaringen) bleek dat de gemiddelde medemens het allemaal niet zo begreep of serieus nam en ik heb geen moeite te begrijpen dat mensen met die denkbeelden een regering kiest die deze ideeën deelt.

Misschien ligt het aan het woord vrijwillig dat gebruikt word om het soort opname aan te duiden, het klinkt een beetje alsof het niet echt nodig is en wordt bij andere opnames die net zo vrijwillig zijn niet benoemd. Als je bijvoorbeeld laat opereren aan een ontstoken blindedarm dan doe je dat vrijwillig, je kunt in principe weigeren maar dat, dat werkelijk doen niet echt een optie is snapt iedereen, met psychische klachten is dat wat minder begrepen.

Het ergste voorbeeld van onbegrip was een werkgever van een patiënt die de behandelende arts belde met de vraag of ze daar niet te veel in de watten werd gelegd want ze moest natuurlijk wel weer snel aan het werk.

Om de frustratie over het onbegrip van medemens en regering wat te luchten werd de afdeling cynisch omgedoopt tot hotel de zilvermeeuw (genoemd naar de straat waaraan het ziekenhuis lag) aangezien iedereen toch al dacht dat we gewoon vakantie aan het vieren waren daar.

De bijdrage kreeg veel weerstand van allerlei kanten en wie het jaar erop opgenomen werd hoefde deze niet meer te betalen. het is maar goed dat ik niet zo krap bij kas zat dat het me had tegengehouden om hulp te zoeken want ik denk niet dat ik dat jaar zonder hulp had overleefd.

Blog

ik lees weer

maanden, het is echt maanden geleden dat ik een echt boek gelezen heb (ik tel ebooks mee) waarom ik zo lang niet gelezen heb kan ik niet verklaren. ik heb van kinds af aan van lezen gehouden, ik verslond boeken en moest elke week naar de bieb voor een nieuwe lading. s’avonds in bed deed ik stiekem het nachtlampje weer aan om nog een tijdje door te lezen, soms wel tot een uur of twee in de nacht. lezen was even weg van mezelf en alle zorgen en daar heb ik zeker nu ook behoefde aan en toch pakte ik tot vandaag geen boek op. mijn psycholoog raade zeer aan dat ik weer ging lezen, nadenken met de gedachtes van anderen noemde hij het en dat sprak me zeer aan maar moest hem toch elke keer teleurstellen als hij vroeg of ik wat gelezen had afgelopen twee weken.

vandaag pakte ik bij een bezoek aan mijn ouders een boek op “borrestijns volkomen vogelgids” het boek lag op tafel en ik pakte het om even plaatjes van vogels te kijken en die plaatjes stonden er ook wel in maar ook opvallend veel tekst voor een vogelgids. ik begon op een willekeurig opengeslagen bladzijde te lezen en ik was verkocht. las na het stukje aan een ander stukje. toen een stukje nog niet uit was en we gingen eten improviseerde ik een bladwijzer zodat ik het na het eten verder kon lezen.

mijn plezier hierin werd opgemerkt en aangeboden het naar huis te nemen, dat aanbod nam ik graag aan. het is een geleend boek of eigenlijk dubbel geleend want mijn vader leende het aan mij maar hij leende het van de bieb. het boek had al een tijdje geleden ingeleverd moeten worden maar aangezien de bieb (net als vele dingen) tot nader orde gesloten is kan het niet terug, dus kan ik het lezen.

of ik het uit ga hebben voordat de bieb weer opengaat weet ik niet, ik heb geen idee waneer de bieb open gaat en ook niet of ik dit lezen vol hou of hoe snel ik het lees. de wereld kent op het moment veel onzekerheid maar met deze kan ik leven, het maakt niet heel veel uit.

ik vraag me wel af wat ik ga doen als ik boek uit is dan wel terug moet, ga ik een ander boek pakken? of ga ik weer maanden niks lezen om daarna weer te ontdekken dat ik heel graag lees? tijd zal het vertellen maar ik hoop op het eerste, dat lezen weer een vast onderdeel wordt in mijn leven.

angst

Het ommetje

mijn deur slaat achter mij dicht en ik loop de straat af, zie bloemen, bomen en vogels. Mijn aandacht laat zich verplaatsen van de ellende in me naar het moois om me heen. Nu mag het nog, kan het nog even een ommetje maken en dat ik dat doe is zo belangrijk. Niet alleen omdat als ik het te lang niet doe ik domweg niet meer naar buiten durf maar ook ter preventie.

Vaste lezers weten dat ik meerdere psychische stoornissen heb en dat heeft in het verleden voor z’n nood gezorgd dat ik mezelf beschadigde om mijn emoties nog enigszins in toom te houden. Het zalfbeschadigingen doe ik al jaren niet meer maar dat betekend niet dat ik nooit meer het gevoel heb dat het nodig is. Dat kan uit angst/paniek zij of overweldigend verdriet maar ook omdat ik bijvoorbeeld boos ben op mezelf. Wat kan helpen is mezelf letterlijk uit de situatie halen en op andere dingen richten dan mijn eigen gevoel tot deze weer is afgezakt daar een niveau die ik wel aan kan. Een wandeling is daar ideaal voor. Ook voor mijn stemming helpt het enorm niet alleen omdat ik uit mijn hoofd kom maar ook omdat de mooie dingen die ik tegenkom me blij maken, dat kan zo simpel als een bloem of vlinder zijn. Ik ben dankbaar dat ik nog van die dingen kan genieten en het helpt echt om de ellende vol te houden.

autisme

Net iets anders

 

De maatregelen ivm corona, niemand kan er omheen en we hebben er allemaal last van, ook ik.

Mijn gewone structuur is weg omdat dagbesteding en begeleiding nu vanuit mijn huiskamer digitaal worden gedaan en dat is toch een stuk vrijblijvender en anders dan gewoonlijk.

Veel dingen gaan net iets anders en daar heb ik veel moeite mee.

Voorheen wist ik hoe het moest, boodschappen doen maar nu is het net even wat anders en anders genoeg om me uit balans te halen, nu is het een zware taak, een vermoeiende taak want ik moet overal op letten, afstand bewaren van ieder om me heen en die eraan komen lopen, er is geen automatische piloot meer want die doet hoe het eerst was en dan gaat het fout en het mag niet fout gaan anders gaan er mensen dood.

Ik wist hoe ik een pakketje of medicatie moest ophalen maar nu gaat het net even anders en raak ik in de war van de voor mij vreemde instructies die ik even moet verwerken om uit te voeren en ben me erg bewust van dat het tijd kost, dat de ander tijd moet nemen voor mij en voel de druk om sneller te handelen.

Ik wist hoe ik gezellig een kopje koffie kon drinken met de mededeelnemers en begeleiding van dagbesteding, soms zei ik niks en luisterde ik gewoon andere keren nam ik zelf het woord, tegen 1 van hun. Maar nu is het anders, nu doen we het virtueel, ieder thuis voor zijn of haar eigen scherm en als je praat, praat je meteen tegen de hele groep, als het er veel zijn is het eng. Als het er weinig zijn voel ik me ook nog verplicht om leuk te praten want in stilte voor het scherm zitten is ongemakkelijk. De ene keer is het erg fijn maar een ander keer vooral erg moeilijk en dan ben ik me erg bewust van mijn beperking en het feit dat het nu anders is.

Hoe lang is het nog anders? Lang genoeg om anders normaal te laten worden en moet ik dan straks weer wennen aan normaal?