Blog

Vermijden is verboden

Een van de lessen die ik heb geleerd in mijn behandeling tegen angst (voornamelijk sociale angst) is dat vermijden van de dingen die eng zijn geen goede manier is om met angst om te gaan, voor mij was dit geen nieuwe les ook mijn moeder heeft ongeveer de zelfde houding tegenover angst.

Een lange tijd is dat goed gegaan, ik had het vaak erg moeilijk vooral voordat ik het enge moest doen maar als het erop neer kwam deed ik het wel.

Door situaties aan te gaan leert je brein dat ze veilig zijn en dan verminderd de angst ervoor, tenminste dat is de theorie maar mijn praktijk is wat moeilijker. Ik denk dat mijn probleem is dat ik niet of nauwelijks veralgemeniseer waardoor een iets andere situatie dan de vorige geheel nieuw is met de angst die daarbij hoort, ik kan honderd nieuwe mensen ontmoeten en bij honderd-en-een net zo bang zijn als bij de eerste want dat is een ander persoon en dus een compleet nieuwe situatie.

Ik merk de laatste tijd dat het niet vermijden me zwaarder valt dan voorheen, ben minder goed in staat mezelf door de angst heen te drukken en heb ook wel dingen gelaten of anders gedaan erdoor.

Eerst klas met de trein reizen omdat ik de laatste keer gevangen werd in de drukte en een paniekaanval kreeg. Niet naar Leeuwarden gaan om een museum te bezoeken omdat verwacht wordt dat het druk wordt. Niet naar dagbesteding gaan omdat er een nieuwe leidster is. Niet naar het congres van de adf stichting (ironisch genoeg een stichting voor mensen met angst) gaan ook al wou ik er wel graag naar toe. Niet meer op zaterdag koffie drinken in de stad omdat de menigte te eng is.

Ik voel mijn wereld kleiner worden, nu nog maar een beetje maar ik maak me zorgen om de toekomst, hoe klein gaat mijn wereld worden? Steeds vaker is een bezoekje aan de winkel of naar buiten gaan eng, ik doe het nu nog wel maar wat als dat niet meer lukt?

Maar aan de andere kant wat als ik wel ga en de paniek overvalt me weer en andere mensen merken dat waardoor ik aandacht krijg die het alleen maar erger maakt? Ik weet niet of ik dat nog een keer aan kan, wordt al benauwd bij de gedachte.

Elke keer dat ik toegeef baal ik van mezelf, ben ik boos op mezelf, ik weet dat ik niet moet toegeven maar toch lukt het niet altijd het juiste te doen.

Ik ben moe, moe van het gevecht tegen mezelf dat ik op het moment vrijwel constant voer om de angst enigszins onder controle te houden, maar ik moet wel als ik opgeef heb ik geen leven meer over.

gedichten

De weg kwijt (gedicht)

Ik ben de weg kwijt

en wil hem niet meer terug

want “de weg” is die ene

 volgestouwd met mensen

mis een stap en je wordt overlopen

vertrappeld en niemand kijkt om

laat mij dus maar wandelen op mijn eigen pad

die ik volg in een permanente staat van verdwaaldheid

ik mis de aanwijsborden aan de kant

duidelijk een makkelijk te volgen

soms mis ik een warme hand

die me leidt door de donkere delen

maar ik verdraag geen menigte

en kan niet lopen in de pas

dus dwaal ik over mijn eigen pad

en hoop op het eind weer samen te komen

gedichten

niet ziek (gedicht)

Niet klagen maar dragen

met volle kracht vooruit

kan best leven zonder adem

zit slechte dagen stilletjes uit

 

het hoort vast bij het leven

dat ik het soms niet meer weet

hoe nu weer te overleven

met al dat levensleed

 

 ben niet ziek maar een watje

en gewoon niks gewend

blijf lachten en zwijgen

tot het bittere end

gedichten

gevoelloos?! (gedicht)

Het is heel erg,

het zijn dode kinderen

maar mijn ogen blijven droger dan de woestijn

en mijn hart blijft slaan in haar maat

ik weet wat ik moet voelen

verdriet is geen vreemde

maar het komt niet binnen

mijn ziel is van steen

en mijn hart breekt

omdat het niet gebroken is.

gedichten

draadwerk (gedicht)

Span een draad tussen twee punten

altijd recht, de kortste weg

kriskras door elkaar

een duizend kruispunten

niet te volgen zonder te verdwalen

niet te scheiden zonder te breken

stap twee maal achteruit

zie het geheel, niet de delen

een strakke vorm, perfecte orde

zorgvuldig opgebouwd uit chaos.

 

(foto: draadkunst gemaakt door Dick Broekate)

 

btr

Blog

stapjes

stap voor stap, zo pakken mijn begeleidster en ik alles op. Kleine stapjes, soms frustrerend klein om het haalbaar te houden in combinatie met de rest van mijn leven. Voor dat er ook maar een stap gezet kan worden moeten ze worden bedacht, of is dat de eerste stap? Het bedenken doen we samen, samen want alleen ik kan het niet en als zij het alleen doet heb ik geen controle meer over wat er gaat gebeuren. Ik vind dat ik in deze het meeste werk doe, ik moet bijna alles zelf verzinnen maar wellicht denkt de begeleidster daar anders over. Het bedenken van de stappen vind ik verbazend moeilijk en energie vretend, het lijkt alsof mijn brein vastloopt, volloopt, overloopt.

De stappen niet bedenken betekend de taak niet kunnen uitvoeren want iedereen voert een taak via verscheidende stappen uit, al dan niet bewust. Bijvoorbeeld ik had als taak mijn kamer opruimen voor een dag in vorige week, toen dacht ik wel dat het duidelijk genoeg was, dat ik die taak in geheel kon oppakken maar op de dag zelf kwam ik er al snel achter dat ik daar te licht over had gedacht. Staand in het midden van mijn kamer werd ik overvallen door de zelfde soort verstandsverbijstering als bij het moeten bedenken van de stappen, waar te beginnen? En waarheen moeten de dingen naartoe geruimd worden? Ik zat vast en wist (uit jaren ervaring) dat ik er niet zelf uit zou komen, dus liet ik de taak voor wat hij was tot de volgende keer.

Soms moet mijn begeleidster de begin stap bedenken of aanvullen wat ik ben vergeten, of erop wijzen als ik de stap weer te groot wil maken. Het is nog zoeken voor ons allebei wat te grote stappen zijn dus komt het nog voor dat ik vastloop. Niet alleen een stap of taak kan te veel zijn maar ben er achter dat ik ook moet rekening houden met de rest van de dag, heb ik wat extra’s te doen ? Dan is het nog maar de vraag of een hele taak wel haalbaar is die dag.

Het is confronterend om te merken hoe snel iets te veel of te groot is, was ik altijd al zo beperkt? Waarschijnlijk wel, ik merk het alleen nu omdat ik ik eindelijk het huishouden eens serieus oppak en nu erop gewezen wordt als ik de helft vergeet. Op het werk merkte ik het ook wel maar toen was er een handleiding waarin de stappen letterlijk werden beschreven en als ik niet wist wat ik moest doen melde ik me of bij de leidinggevende of een collega die het prima vond om mij een taak te geven, nu op dagbesteding doet de werkleiding het zelfde voor me. Ik hoop dat dit makkelijker wordt als ik de stappen me eigen maak, ze uit mijn hoofd ken en het lijstje zonder al te veel denken kan afwerken. Het is onzeker of ik het uiteindelijk alleen zal kunnen en of ik alles dat ik wil op pakken ook kan oppakken. Ik hoop het maar durf ook niet zo goed te hopen.

Blog

winnen zonder van huis weg te gaan

Ik moet iets bekennen, ik heb me zitten ergeren aan de slogan van de socialrun “meedoen is winnen”. Ik denk namelijk daarbij “win ik weer niet, want meedoen zie ik niet zitten”

de social run is een estafette loop van 555km om het IJsselmeer heen, je doet dit met een team van tenminste 24 personen met ieder hun eigen taak. De afstand wordt verdeeld over 8 renners (2 teams van 4 mensen) die z’n 2 km per beurt rennen, die taak is niet helemaal voor mij weggelegd ik moet namelijk na z’n 500 meter stoppen en flink op adem komen. Er zijn andere taken die ik misschien wel kan doen maar met z’n team op een onbekende plek kamperen, 2 dagen samen zijn en samen werken is misschien voor veel mensen heel gezellig maar voor mij een ramp. Ik zou het doodeng vinden tussen al die mensen te bewegen laat staan dat ik nog iets nuttigs moet doen. Mijn angst weerhoud me echt van ook maar overwegen om er heen te gaan. Om je een idee te geven, op het moment heb ik dagen waarop naar buiten gaan, en gewoon leven voelen als een socialrun.

Nu ben ik waarschijnlijk niet de enige in Nederland die meedoen aan z’n groot evenement niet ziet zitten (ik ben toch niet de enige hé?) dus ben ik blij dat Menno Oosterhoff (bekent van het boek vals alarm en de nodige tv-interviews) iets heeft bedacht waardoor ook de mensen die niet lijfelijk aanwezig kunnen zijn ook toch mee kunnen doen, namelijk door een lichtje bij te schijnen.

Door een klein bedrag over te maken en dat ook echt klein vanaf 1 euro doe je mee (dus ook prima voor de kleine portemonnee die mensen met een psychische aandoening vaak hebben) het gaat bij deze er niet om het geld dat wordt opgehaald maar dat heel veel mensen meedoen en door mee te doen aandacht geven aan de actie en aan het doel waar de soicalrun het allemaal voor doet: bespreekbaarheid van en begrip voor psychische aandoeningen creëren.

Dus ik vraag je niet alleen een bedrag over te maken maar vooral het iedereen te vertellen, zet je social media maar vol en vertel iedereen dat de aandacht hiervoor belangrijk is en dat ook zij kunnen meedoen en dus ook kunnen winnen.

Je kunt Menno’s actie “licht op ggz” steunen via deze link. https://www.socialrun.nl/campaigns/licht-op-ggz/