gedichten

luchtwasser (gedicht)

Deze komt van een opdracht van woord en beeld (dagbesteding) we kregen een krant waar we naar aanleiding van een kop die we in die krant zagen iets moesten schrijven, ik had de kop “geen eerlijke kans voor Almelose luchtwasser” gekozen omdat het woord luchtwasser mijn fantasie prikkelde. dit was vooral gewoon erg leuk om te schrijven en hopelijk ook lezen.

 

 

Het moet wel waar zijn

want het stond in de krant

De Almelose luchtwasser kreeg geen eerlijke kans

hij deed zo zijn best en had alles gehaald

een luchtwasmachine, een hele grote

met een sopje die hij zelf had samengesteld

hij had niks gezien in een droger

maar haalde een luchtwaslijn van wel 10 hoog

hij werkte de hele dag maar het mocht niet baten

hij kon niet concurreren met de rijke wasdame

die had wel tientallen machines en drie drogers

en luchtwaslijnen van wel 15 meter hoog

waar hij in zijn eentje de dag rond sopte

had zij 10 man personeel die zonder stoppen

dagen lang lucht zaten te schrobben.

Dus toen de aanbesteding kwam was het snel gedaan

en zat de Almelose luchtwasser weer zonder baan.

Blog

Over dit blog twijfel ik ook

Is het goed zo? Moet ik nog terugkomen op iets ? Mijn excuus maken? Twijfel is geen mens vreemd maar het is niet gewoon gek te worden ervan. Zoals ik in een eerder blog zei, ik heb het al jaren maar zo erg als nu was het nooit. Meestal twijfel ik niet voor een interactie maar vooral na de tijd dat ik denk oh jee helemaal fout.

Ik merk dat ik het erger heb bij online communicatie en mensen waar ik om geef. Heb even na moeten denken waarom het de schriftelijke communicatie zo treft, het is juist een manier waar ik me prettig bij voel maar het heeft ook zo zijn nadelen. Ten eerste schrijf ik sneller wat zonder echt nadenken dan ik wat zeg en communicatie op afstand geeft je ook minder informatie over je gesprekspartner, geen gezichtsuitdrukking, toon van stem en zolang de ander niks zegt weet je echt niet wat er aan de andere kant gebeurt. Ik heb helaas nogal de neiging om dat in te vullen en niet in de meest positieve manier.

Soms twijfel ik niet over of ik wat verkeerd heb gedaan maar ben ik daar van overtuigd en dan wordt ik overspoeld door een schuldgevoel. Ik beschreef het eens op twitter als een schuldgevoel waarbij geen enkel spijtbetuiging of boetedoening ooit genoeg zal zijn. Dit klinkt overdreven, dit is overdreven maar niet overdreven beschreven maar overdreven beleefd. Het gevoel staat in geen enkele verhouding tot wat er eventueel mis ging, gelukkig blijft het niet zo eeuwig bij me als ik op dat moment denk/voel.

Ik twijfel niet alleen om wat ik doe maar ook over wie ik ben als mens en dan vooral of ik goed ben. En ik moet goed zijn, niet alleen in omgang maar ook in gevoel en gedachte. Vooral in gedachte lukt me niet zo best doordat ik ook last heb van gewelddadige intrusies en dat is geweld in de breedste zin van het woord, van mensen in gedachten uitschelden naar moord. Deze gedachten overkomen me, ik schrik er vaak van en voel me er slecht onder ondanks dat ik er geen controle over heb.

Ik moet ook zuiver in intentie zijn en dat klinkt makkelijker dan het is want ik twijfel enorm aan of ik dingen wel doe voor de juiste redenen en of ik mezelf niet voor de gek hou hierin, bijvoorbeeld ik geef iemand een compliment, doe ik dat dan omdat ik het echt meen? Of om aardig gevonden te worden? Of uit angst niet aardig gevonden te worden? Dit is iets waar ik mezelf over gek kan twijfelen.

En als laatste twijfel ik ook over of ik wel eerlijk genoeg ben, ik deel niet alles, vooral als het over mijn gedachten gaat en ik vraag me dan wel eens af of ik me dan niet beter voordoe dan ik werkelijk ben (het kan zijn dat ik dit alles schrijf daarom).

Dit alles maakt het dagelijks leven lastig, de enige manier om triggers voor angst te vermijden is alle contact met mensen vermijden en daartoe ben ik (nog) niet bereid. Soms denk ik wel het is makkelijker als ik gewoon nooit meer iemand sprak maar ik heb toch wel contact nodig.

Dus probeer ik het gevecht toch maar aan te gaan maar dat lukt niet altijd, ik wordt er wel in ondersteunt door behandelaars, lotgenoten en medicatie dus doe het niet helemaal alleen.

Ik snap dat het voor mensen die het niet kennen misschien moeilijk te begrijpen is maar ik hoop dat mijn uitleg wat helpt.

Blog

het afsprakenoverzicht

De gemeente ( en niet alleen de mijne) is anders gaan werken en hebben het afsprakenoverzicht geïntroduceerd, dat is een a4tje met daarop de “te behalen resultaten” dit zijn streng geformuleerde doelen met een tijdslimiet zo lang als je aangevraagde indicatie.

Zoiets brengt mij geheel van slag, het geeft veel druk en daar kan ik niet tegen. Mijn eerste reactie was dat de gemeente helemaal geen doelen moet gaan stellen maar dat aan de begeleiding over moet laten maar dat is niet realistisch, ze willen nu eenmaal meetbaar aan de slag gaan en of ik daar nou mee eens ben of niet, het wordt niet anders.

Vandaag had ik een gesprek met een trajectbegeleider en een begeleiding dagbesteding over of deze doelen wel realistisch waren en in de loop van het gesprek kwam ik erachter dat de manier waarop de doelen geformuleerd worden al heel erg uitmaken voor mijn gevoel erover en ik denk dat ik wel wat tips kan geven over hoe de gemeente dit beter aan kan pakken.

Stel de doelen niet voor de cliënt maar samen met de cliënt.

Ik heb een keukentafelgesprek gehad maar daarin is niet gesproken over de afsprakenkaart of de te stellen doelen. Geef als gemeente in het gesprek aan dat je het afsprakenoverzicht moet invullen en doe dat samen, zo voorkom je dat iemand geheel wordt overvallen erdoor en heb je meteen doelen waar de cliënt achter kan staan.

Ga bij het formuleren uit van inzet en niet van resultaten.

Een van mijn te behalen resultaten was “binnen 12 maanden heeft mevrouw werknemersvaardigheden opgedaan waardoor ze kan worden toegeleid naar werk”

ik heb niet in de hand of ik in staat ben de vaardigheden eigen te maken, er zullen bepaalde vaardigheden zijn waarin ik altijd achter zal lopen op de rest van de wereld en dat maakt het doel dan onhaalbaar.

Wij hebben het doel veranderd in dat ik er aan ga werken de vaardigheden te verkrijgen, dus ik zeg toe dat ik me zal inzetten ervoor. ik kan niet toezeggen dat het binnen 12 maand is geregeld kan zelfs niet zeggen dat ik het ooit ga leren maar ik kan wel beloven mijn uiterste best te doen.

Ik denk dat de gemeente echt moet laten doordringen dat niet alles leerbaar en maakbaar is. ik krijg het gevoel dat ze denken dat als je er maar hard genoeg aan werkt, alles wel kan en dan met name met mensen met psychische aandoeningen, dat is helaas niet zo.

Wees duidelijk en specifiek

een ander probleem die ik heb met het bovenstaande doel is dat het vaag is, want welke vaardigheden moet ik precies hebben opgedaan? Je kunt heel veel bedenken onder werknemersvaardigheden. Wat we hebben aangegeven in ons antwoord is welke vaardigheden ik aan ga werken zodat ik weet waar ik aan werk en het ook voor de gemeente een stuk inzichtelijker is.

Wat ook niet duidelijk is, is wat er gebeurt als ik de doelen niet haal, wat is de consequentie? Deze vraag laat ik de trajectbegeleider stellen aan de gemeente want ik wil weten wat ik riskeer.

Vermijdt (tijds)druk

De binnen 12 maanden in het bovenstaande doel geeft druk, en ik functioneer niet zo best onder druk. Mij streng zeggen dat ik het binnen een bepaalde tijd beter moet doen maakt me niet opeens beter of meer gemotiveerd. Ik werk al keihard om zo goed mogelijk te zijn, harder werken haalt me alleen maar onder uit. Wat er gebeurd is dat het zoveel stress geeft dat ik zelfs slechter functioneer, zeker tegen de tijd dat de deadline nadert.

Dat waren ze denk ik wel, ik heb het expres dicht bij mezelf gehouden omdat ik mezelf ken en niet weet wat voor anderen werkt.

Blog

Wat is er toch aan de hand?

Mijn huidige probleem is niet nieuw, in begin november blogde ik er ook al over sorry, sorry, sorry) en zelfs eerder in 2017 (ben ik vervelend?) dus waarom nu weer ? Omdat ik denk dat ik het beter kan uitleggen en het is iets dat nogal speelt op het moment dus ik heb behoefde erover te “praten”.

Nu ga ik eens terug naar het begin en dat is een stuk verder terug dan 2017, ik zat op het MBO en was een jaar of 17 (ongeveer) en had 2 vriendinnen waarmee ik buiten school ook wel eens wat ging drinken ofzo. Het buiten school regelmatig iets doen met vrienden was nieuw voor mij, voor die tijd kwam het bijna niet voor en misschien was ik daarom ook wel zo onzeker hierin.

Ik was me er erg van bewust dat omgang met andere mensen niet mijn sterkste punt was maar wou (en wil) het wel goed doen. Mijn onzekerheid kwam meestal nadat we weer naar huis gingen naar boven, was ik te stil geweest of juist te aanwezig? Had ik iets stoms gezegd ? Ik wist het gewoon niet en dat zat me erg dwars, ik werd er angstig van.

Nu hadden we toen al mobiele telefoons, niet de halve computers van tegenwoordig maar simpele telefoons waarmee je kon bellen en smssen en dat laatste was ik nogal een fan van want communiceren in schrift gaat me zoveel beter af dan praten.

Mijn oplossing voor de opkomende angst was ze een smsje sturen naar ze met een excuses over wat ik dacht dat wel eens mis zou kunnen zijn gegaan. Dan kreeg ik 2 terug met meestal “niks van gemerkt” of “geeft niks” en dan was het wel weer goed. In het begin stuurde in deze sms wanneer ik thuis was en dus de hele terugweg had kunnen denken erover maar op een geven moment was het al verstuurd voordat ik mijn fiets had gepakt. Er werd nooit moeilijk over gedaan, het was gewoon één van de wat vreemde madelondingen. Dit ging door tot de vriendschap ophield, soms voelde ik me zo goed dat het niet nodig was maar meestal wel. Vreemde is wel dat ik hier geen last van had bij ons contact in school.

Ook in latere contacten had ik hier last van, bij iets drinken loste ik het op door en tweet of DM naar de organisatie te sturen met mijn excuses (die stelden me ook gerust) en de aanleiding voor het blog “ben ik vervelend?” was dat ik een vriend in paniek had geappt met de vraag of ik vervelend was geweest tijdens een samenzijn in de stad, hij had geen idee waar ik het over had omdat ik me prima had gedragen.

Afgelopen tijd ben ik een stuk angstiger, het begon met paniekaanvallen en angst voor deze aanvallen (vooral in de avond) maar op een gegeven moment was ik de hele dag angstig en bang bij bijna elk contact (ook online) dat ik iets verkeerds had gezegd waardoor de ander gekwetst/beschadigd werd Het lijkt iets beter te gaan, ben niet de hele dag in een staat van paniek maar goed gaat het zeker nog niet.

Dus wat is het ? Gewoon een raar madelondingetje ? Nou nee zo uniek ben ik nou ook weer niet. Het is dwangmatig, het gekke is dat ik door vrijwilligerswerk en contact met Menno Oosterhoff toch aardig wat wist over dwang maar dit had ik niet met dat woord verbonden totdat het als zodanig benoemd werd door Menno (en ook door mijn behandelaar inmiddels is bevestigd dat dit echt dwangmatig is).

nu zie ik ook wel duidelijk de obsessie (grote onrust en/of angst over een kleine onvolkomenheid) en de compulsie (excuses maken, bevestiging vragen) en de (zeer tijdelijke) rust die daar op volgt.

Deze kennis helpt me wel in de zin van erkenning voor wat er aan de hand is maar weten helpt me niet echt het beter te doen als ik er middenin zit, de angst is dan zo groot dat ik als ware de weg kwijt ben en soms zelfs 1 keer geruststellen niet meer genoeg is.

Ik weet wel wat helpt bij dwang namelijk het leren verdragen van de onrust en compulsies niet meer uitvoeren, maar of ik sterk genoeg ben dat te doen weet ik niet, tot nu toe niet echt.