Blog

Angst voor angst

Mijn keel sloot zich net als elk mogelijke vluchtweg, mensen stonden aan elke kant van me en ik stikte. Gelukkig stopte de tram vrij snel weer en kon ik eruit, net op tijd denk ik, durf niet te voorspellen wat er was gebeurd als de rit langer had geduurd, ik was al duizelig.

Ik stapte op de tram in het openluchtmuseum omdat ik dapper wou zijn, angst negeren en gewoon doorgaan, zo simpel was het dus niet. Sinds mijn paniekaanval in de trein ben ik bang voor de volgende, het was niet mijn eerste maar wel de eerste in het openbaar, tussen mensen die me niet kenden of begrepen en bang werden van mijn ademnood. De mensen die keken vol schrik en medelijden was misschien nog wel erger dan de fysieke symptomen en dat is me ook het meest bij gebleven, dat wil ik nooit meer meemaken.

Helaas kan de angst voor de paniek juist weer een nieuwe aanval oproepen wat je angst vergroot voor de volgende keer, weten dat die angst voor de angst niet helpt is niet behulpzaam omdat ik er niet mezelf kan willen niet bang te zijn (geloof me ik heb het geprobeerd).

Ik weet niet wat de oplossing voor is, behalve mensen-massa’s vermijden en altijd een vluchtroute open houden. We reisde dit keer eerste klas met de trein en doordat het rustig was ging dat goed maar de volgende trip in de gewone tweede is al gepland en ik ben bang. Ik wil niet dat mijn leven hierdoor beperkt wordt maar heb wellicht geen keus. Kan wel tieren dat het niet eerlijk is en soms wil ik dat ook wel maar dat heeft ook geen nut en het leven is voor niemand eerlijk dus waarom zou het voor mij wel zijn?

Bea Miller – I Can’t Breathe

gedichten

Ik weet niet (gedicht)

Hierbij wil ik een kleine uitleg geven. Ik uit in dit gedicht bepaalde gevoelens die ik wel eens heb maar dat betekend niet dat ik werkelijk mezelf wat aandoe. Op het moment heb ik moeilijke momenten maar zijn ze slechts dat momenten. Het is dus niet nodig je zorgen te maken.

Blog

ik wil niks, mag dat?

Ik zit nu al bijna drie jaar bij de Administratie op dagbesteding maar ik merk dat ik er op het moment vooral heen ga omdat het “moet” en niet omdat ik er nou z’n zin in heb.Een symptoom van mijn gebrek aan motivatie lijkt te zijn dat ik veel moeite heb om op tijd te komen, nu heb ik de vrijheid om te laat te komen maar het is niet zoals het hoort.

Dus vandaag ben ik aan het denken gegaan en vraag mezelf af of het niet beter is te stoppen. Het is niet meer leuk en waarom doorgaan ermee dan ?

Wat beslissen wat moeilijk maakt is het gevoel dat ik niet mag beslissen te stoppen, ik weet dat ik mezelf dan moet verdedigen tegenover vrijwel iedereen en daar heb ik niet z’n zin in. Een vraag die dan gaat komen is “wat ga je dan doen?” en dat weet ik niet. Denk eerst een tijdje niks gereorganiseerd, geen verplichting maar gewoon doen waar ik zin in heb en me concentreren op de dingen die thuis moeten gebeuren. En op lange termijn zie ik het wel, moet ik altijd een plan hebben? Ik heb nog niks besloten, ga niet over 1 nacht ijs maar als ik beslis zou het fijn zijn gesteund te worden door mijn naasten.

Ik wil niks doen omdat ik niks meer wil, misschien komt dat nog wel terug maar nu is het zo, er tegen vechten heeft geen zin, het frustreert wellicht nog verder dus erbij neerleggen en precies doen waar ik zin in heb lijkt de goede weg voor nu. Ik schrijf dit in de hoop begrip te krijgen maar uitleggen is moeilijk want er zijn geen echte waaroms er is slechts gevoel en een verlangen naar rust

Blog

verdriet, frustratie en een boel schaamte

Ik heb nu een paar weken een begeleidster, ze komt op het moment 1 uur in de week wat uitgebreid kan worden tot maximaal 3 uur. Het is veel wennen maar het gaat wel redelijk.

Vandaag waren we begonnen aan één van de grootste problemen, mijn huishouden. Het idee is dat we een schema maken en ik aan de hand daarvan mijn huishouden op orde kan krijgen en houden. Goed plan, denk dat het enorm kan helpen als iemand anders overzicht bied en me helpt het vol te houden tot het hopelijk gewoonte wordt.

Tijdens het gesprek raakte ik geëmotioneerd, tijdens het opnoemen van wat gedaan moet worden vielen tranen over mijn wangen. Natuurlijk werd er gevraagd wat er was en ik legde uit dat ik het moeilijk vond dat ik het niet zelf kan, ik kon het nooit echt alleen maar nu wordt ik er erg mee geconfronteerd, het valt nu echt niet meer te negeren want krijg er professioneel actief hulp voor.

Heb niet al die jaren zonder enige hulp gedaan, mijn moeder hielp af en toe ook, dan maakte we het samen in een middag of ochtend schoon en kon ik weer even vooruit, ook dat vond ik moeilijk te accepteren en wil nu niet meer dat mijn moeder zo voor me hoef te zorgen, dat is niet meer haar taak.

Maar het was niet alleen verdriet dat me overviel op dat moment maar ook frustratie naar mezelf toe “ik moet dit kunnen, iedereen kan dit”, “doe het gewoon” en schaamte. Schaamte over hoeveel hulp ik werkelijk nodig heb met iets dat de gemiddelde Nederlander gewoon doet, simpele taken die voor mij Mount Everest lijken te zijn. Ik vind het moeilijk haar specifiek en gedetailleerd te zeggen wat gedaan moet worden want dan is er geen ruimte meer voor “het valt wel mee” en het verstoppen onder ach-jes en maar-goeds. Dan is het echt en voor mijn neus, geen ontkomen aan en is er iemand die me eraan kan herinneren wanneer ik me toch weer weet te verstoppen, een deelgenoot van mijn schaamte. Ik heb dit met de andere problemen waarvoor zij komt ook, ze vallen allemaal in de categorie basisvaardigheden zelfstandig leven en ik beheers ze niet of niet altijd.

Zit in tweestrijd, aan de ene kant wil ik de hulp want ik wil dat het beter kan worden en hopelijk mijn leven wat makkelijker maar aan de andere kant wil ik alles stop zetten en het gewoon zelf uitzoeken en anderen kunnen zeggen dat ik gewoon volledig zelfstandig ben. Dat heb ik jaren kunnen zeggen, niemand die je vraagt hoe succesvol dat zelfstandig zijn dan gaat. Ik ben ook wel bang dat mensen me anders gaan zien als ik ze moet gaan uitleggen dat ik hulp heb bij zelfstandig leven, als ik zeg dat ik autisme heb zijn er al figuren die me gaan behadelen alsof ik achterlijk ben en met dat beeld gaat dit vast niet helpen.

Disclaimer: dit zijn mijn gevoelens en gedachten over mezelf, over een ander in de zelfde situatie zou ik volkomen anders (vriendelijker) denken.