Blog

Wat is er toch aan de hand?

Mijn huidige probleem is niet nieuw, in begin november blogde ik er ook al over sorry, sorry, sorry) en zelfs eerder in 2017 (ben ik vervelend?) dus waarom nu weer ? Omdat ik denk dat ik het beter kan uitleggen en het is iets dat nogal speelt op het moment dus ik heb behoefde erover te “praten”.

Nu ga ik eens terug naar het begin en dat is een stuk verder terug dan 2017, ik zat op het MBO en was een jaar of 17 (ongeveer) en had 2 vriendinnen waarmee ik buiten school ook wel eens wat ging drinken ofzo. Het buiten school regelmatig iets doen met vrienden was nieuw voor mij, voor die tijd kwam het bijna niet voor en misschien was ik daarom ook wel zo onzeker hierin.

Ik was me er erg van bewust dat omgang met andere mensen niet mijn sterkste punt was maar wou (en wil) het wel goed doen. Mijn onzekerheid kwam meestal nadat we weer naar huis gingen naar boven, was ik te stil geweest of juist te aanwezig? Had ik iets stoms gezegd ? Ik wist het gewoon niet en dat zat me erg dwars, ik werd er angstig van.

Nu hadden we toen al mobiele telefoons, niet de halve computers van tegenwoordig maar simpele telefoons waarmee je kon bellen en smssen en dat laatste was ik nogal een fan van want communiceren in schrift gaat me zoveel beter af dan praten.

Mijn oplossing voor de opkomende angst was ze een smsje sturen naar ze met een excuses over wat ik dacht dat wel eens mis zou kunnen zijn gegaan. Dan kreeg ik 2 terug met meestal “niks van gemerkt” of “geeft niks” en dan was het wel weer goed. In het begin stuurde in deze sms wanneer ik thuis was en dus de hele terugweg had kunnen denken erover maar op een geven moment was het al verstuurd voordat ik mijn fiets had gepakt. Er werd nooit moeilijk over gedaan, het was gewoon één van de wat vreemde madelondingen. Dit ging door tot de vriendschap ophield, soms voelde ik me zo goed dat het niet nodig was maar meestal wel. Vreemde is wel dat ik hier geen last van had bij ons contact in school.

Ook in latere contacten had ik hier last van, bij iets drinken loste ik het op door en tweet of DM naar de organisatie te sturen met mijn excuses (die stelden me ook gerust) en de aanleiding voor het blog “ben ik vervelend?” was dat ik een vriend in paniek had geappt met de vraag of ik vervelend was geweest tijdens een samenzijn in de stad, hij had geen idee waar ik het over had omdat ik me prima had gedragen.

Afgelopen tijd ben ik een stuk angstiger, het begon met paniekaanvallen en angst voor deze aanvallen (vooral in de avond) maar op een gegeven moment was ik de hele dag angstig en bang bij bijna elk contact (ook online) dat ik iets verkeerds had gezegd waardoor de ander gekwetst/beschadigd werd Het lijkt iets beter te gaan, ben niet de hele dag in een staat van paniek maar goed gaat het zeker nog niet.

Dus wat is het ? Gewoon een raar madelondingetje ? Nou nee zo uniek ben ik nou ook weer niet. Het is dwangmatig, het gekke is dat ik door vrijwilligerswerk en contact met Menno Oosterhoff toch aardig wat wist over dwang maar dit had ik niet met dat woord verbonden totdat het als zodanig benoemd werd door Menno (en ook door mijn behandelaar inmiddels is bevestigd dat dit echt dwangmatig is).

nu zie ik ook wel duidelijk de obsessie (grote onrust en/of angst over een kleine onvolkomenheid) en de compulsie (excuses maken, bevestiging vragen) en de (zeer tijdelijke) rust die daar op volgt.

Deze kennis helpt me wel in de zin van erkenning voor wat er aan de hand is maar weten helpt me niet echt het beter te doen als ik er middenin zit, de angst is dan zo groot dat ik als ware de weg kwijt ben en soms zelfs 1 keer geruststellen niet meer genoeg is.

Ik weet wel wat helpt bij dwang namelijk het leren verdragen van de onrust en compulsies niet meer uitvoeren, maar of ik sterk genoeg ben dat te doen weet ik niet, tot nu toe niet echt.

gedichten

Vast (gedicht)

Ik zit vast

gedachten omringen me

verstikken me

goed? Fout?

Twijfelgeval

twijfel….

maak ik het weer goed

of meer kapot ?

Door te herstellen

door het stof te gaan

voor de zekerheid

sorry…

was het toch helemaal oké?

sorry, sorry, sorry

ik weet het niet meer

Blog

hyperfocus

“mensen met autisme kunnen zich vaak erg goed focussen op dingen die hun interesseren”

is dit een echt autisme ding? Hebben anderen dat niet ? Het is trouwens niet zo dat ik dit altijd kan, hyperfocus is jammer genoeg niet bewust op te roepen voor mij maar er zijn wel activiteiten die de kans erop vergroten. Dus ik kan er niet op rekenen, bijvoorbeeld werken in een omgeving waar ik me alleen concentreren kan in hyperfocus is een slechte omgeving want dan wordt er meestal niet gewerkt.

Ik ervaar hyperfocus bijna altijd als zeer prettig omdat de rest van de wereld even wegvalt, het geeft rust die vaak zeer welkom is. Het kan ook een belemmering zijn, bijvoorbeeld als kind raakte ik in hyperfocus zodra ik de tv zag, ik hoorde en zag niks anders, niet zo leuk als je ouders je wat willen zeggen. Ook als ik ergens een afspraak heb is hyperfocus niet handig want ik ben zo een uur of langer “weg” en me losmaken en schakelen gaat zeer moeizaam.

Maar wat is dat dan, hyperfocus?

Ik zal proberen uit te leggen, vindt het wel moeilijk te beschrijven dus hoop dat het duidelijk is.

zoals ik zei de wereld valt even weg, ik ben alleen maar bezig met wat voor me ligt. Prikkels zoals geluid komen minder hard of zelfs niet binnen en ook prikkels van binnenuit komen op een laag pitje te staan. Tijd gaat ongemerkt verder, ik heb soms dat ik eruit raak omdat ik wel erg dorst heb en dan erachter komen dat ik al uren niet heb gedronken. Angst verdwijnt meestal in hyperfocus, daar ben ik dan niet mee bezig en dat is ook een reden waarom ik het soms en de laatste tijd het zo vaak mogelijk opzoek.

Activiteiten die hyperfocus geven (of de kans erop vergroten) bij mij zijn dingen waarbij ik aandacht nodig heb en vaak als ik op detailniveau bezig ben, dus kleine prutsdingetjes. Bijvoorbeeld diamondpainting, (digitaal)tekenen, handwerk, schrijven Maar ook sommige spelletjes op telefoon of tablet, een mooie serie of film kijken.

Niet alles werkt altijd en soms is het echt zoeken naar iets dat me op dat moment genoeg trekt maar er zijn ook tijden dat ik een te vol hoofd heb ervoor, dat is wel jammer want bij een vol hoofd is hyperfocus juist helpend en prettig.

Blog

Eigen schuld!?

Bijna twintig minuten zat ik aan de telefoon met de verpleegkundig specialist die me nu al een paar jaar in behandeling heeft. Normaal gesproken vind ik communiceren via de mail prima en heeft het zelfs mijn voorkeur maar nu had ik behoefde aan het directe contact dat een bezoekje of telefoontje geeft. Op bezoek gaan kan niet zomaar maar ze heeft een telefonisch spreekuur waarin de kans groot is dat je haar aan de lijn krijgt.

Het gesprek ging over dat het niet zo goed gaat de laatste tijd met me, ik heb veel last van paniekaanvallen en dat beheerst me echt op het moment. Over de aanleiding zijn we niet geheel zeker, ik had wel eens vaker last van paniek maar dat was dan een uitschieter van lang opgebouwde angst en nu heb al meerdere aanvallen gehad zonder echte aanleiding, ben vanmorgen vroeg zelfs in paniek wakker geworden.

We kwamen al pratend (weer) tot de conclusie dat wat dan ook de eerste oorzaak was nu vooral de angst voor de angst het probleem is, ik maak me er veel te druk om, vecht er te hard tegen en mijn zoektocht naar een (directe) oplossing is dwangmatig te noemen. Ik wil er van af en wel nu en dat is counterproductief want dan ben ik er vrijwel constant mee bezig. Ze gaf me wat tips die ik uit kan proberen en stelde me gerust tot ik weer het idee had dat ik ermee verder kon.

Wat ik tijdens het gesprek ook dacht maar niet hardop zei was “eigen schuld” dat ik in eerste instantie in paniek ben geraakt kan ik niks aan doen maar het is duidelijk dat mijn manier van erop regeren het in stand houd dus ben ik niet zelf schuldig aan de situatie waarin ik nu zit?

En terwijl ik weet dat mijn reactie niet helpend is durf ik niet met zekerheid te zeggen dat ik het vanaf nu echt anders ga doen, ik weet niet of me dat lukt.

Ik voel me gevangen in de angst en ben bang dat ik er gevangen in blijf maar vraag me af of ik de sleutels van de poort niet gewoon heb en ze alleen niet gebruik. Houd ik mezelf gevangen? En zo ja waarom? Zou ik stiekem genieten van de zorg die ik ontvang erdoor, van ggz maar ook naasten? Ik denk het niet maar eerlijk gezegd ben ik het niet zeker.

Blog

vlinder (gedicht)

Ik wil even los zijn

als een vlinder zweven

net boven mijn leven

de chaos overstegen

rust, al is het maar voor even.

Ik werk er hard aan

maar het resultaat is klein

vindt wel verzachting in en pak wijn

even minder angst, even minder zijn

ook al moet ik stomdronken door het leven

ik wil even een vlinder zijn.

gedichten

Winter (gedicht)

Er zit geen enkel blad meer aan de boom
ik kan me niet voorstellen dat het ooit anders was
of dat het ooit weer anders zou worden.
heb herinneringen aan het heldergroen van lente en zomer
en aan het kleurenpracht van de herfstdagen
maar die herinneringen zijn net zo doods als de boom
leeggezogen van kleur en kaalgeplukt van elk gevoel
mijn ongeloof zal geen eeuwige winter veroorzaken
net als mijn wilskracht geen lente zal forceren
de tijd trekt geheel haar eigen plan, buiten mij om.

Blog

De haren uit het hoofd trekken.

De titel van dit blog is letterlijk te nemen, ik trek letterlijk de haren uit mijn hoofd.

Het begon met het skin picking dat ik heel mijn leven al doe,er zat een klein puistje in mijn wenkbrauw die ik kapot aan het plukken was toen de wenkbrauwharen die daar zaten me ook irriteerde en ik daar aan begon te trekken. Al snel kwam de eerste en dan de tweede mee en daarna een heel stel. Ik wist direct wat het was omdat je niet over skin picking kunt lezen zonder wat mee te krijgen over trichotillomanie (dwangmatig haren uittrekken) aangezien deze twee (terecht) vaak in één adem worden genoemd.

Bij beide komt de zelfde onrust kijken als ik het probeert te laten, ze lijken van de buitenkant twee verschillende dingen maar het enig verschil is de uitingsvorm.

Het dwangmatig uittrekken van haren is zeker een uitbreiding van mijn klachten (ik deed het eerder niet) maar dat geldt ook voor het keer op keer kapot krabben van mijn hoofdhuid. De verergering is wel te verklaren door spanningen in mijn leven maar toch baal ik ervan.

Ik heb de diagnose trichotillomanie niet en zie ook geen nut in om hem te laten stellen, ik weet voor mezelf wat het is en wat je er tegen kan doen en dat vindt ik op het moment genoeg.

net als bij skin picking heb je trichotillomanie in verschillende mate, de skin picking is bij mij vaak vrij ernstig (ik zit meestal onder de wonden ook al zie je ze niet altijd) maar de trichotillmanie is (nu nog) erg mild (ik trek af en toe wat haartjes uit). Ik ben me er bewust van dat dit ook veel erger kan worden en dat is geen fijn vooruitzicht.

De bovenstaande foto is een voorbeeld van mensen die het een stuk erger hebben. Nu kun je denken dat het zien van dit er wel voor zorgt dat ik het nooit meer doe maar als dat het geval zou zijn zou behandeling van deze aandoeningen slechts bestaan uit een diashow.

Voor beide aandoeningen geldt, ik weet dat het slecht voor me is, ik weet dat ik me verschrikkelijk voel als ik de gevolgen zie en ik weet dat het erger wordt als ik eraan toe geef. En toch lukt het niet om te stoppen. Ik maak mezelf letterlijk kapot en kan het maar niet stoppen. Ik schaam me niet alleen om wat anderen kunnen zien maar ook en misschien wel vooral voor dat ik niet sterk genoeg ben om de onrust te verdragen (er niet op kan vertrouwen dat ik niet gek wordt) en ermee te stoppen.