Blog

Stomme autisme

ik baal, ben bezig om informatie te vergaren over mogelijk een nieuwe dagbesteding en mijn angst is direct weer erger. Het is nog niet eens besloten of ik ga en ik hoef niet weg bij mijn huidige dagbesteding, mag het allemaal zelf bepalen maar het overwegen om te veranderen is genoeg voor mijn hoofd om in angst-mode te schieten en ik kan daar niks tegen doen. In angst-mode heb ik niet alleen angst hiervoor maar ook andere dingen worden weer wat enger en heb ook meer last van dwang.

De reden dat ik het overweeg is dat ik na 3 een half jaar administratie de uitdaging mis, ik denk dat ik meer kan en weet dat ik kan genieten van nieuwe dingen leren en intellectuele uitdagingen. Er wordt nog gezocht naar werk maar dit kan een goede tussenstap zijn en heb er niet veel vertrouwen in dat ik snel werk heb.

Donderdag gaan mijn begeleidster en ik even kijken wat ze er te bieden hebben, geheel vrijblijvend maar vindt het toch erg moeilijk en eng. Ik baal er zo weinig nodig is om me te doen wankelen, ik baal dat ik weer zit te vechten tegen angst er elke keer weer is, nooit kan ik eens iets nieuws doen zonder eerst door de angst heen te moeten.

En wanneer ik er zo onder lijdt is het vrijwel onmogelijk niet te wensen dat ik anders in elkaar zat, zodat zo veel dingen gewoon wat makkelijker waren voor me. Ik zie autisme zeker als een deel van mezelf en denk niet dat het realistisch is dat ik ooit er vanaf kom, weet zelfs niet of ik dat wel wil. Maar soms is het fijn om iets te hebben om op te schelden als alles zo moeilijk is ondanks dat ik echt wel mijn best doe, dus nu is autisme gewoon even heel erg stom.

Blog

Een applausje voor de pillen

Ik heb goed nieuws, het gaat wat beter met me. Ik ben minder dwangmatig en minder angstig, dat maakt het leven een stuk prettiger. Ben zeker niet “genezen” van beide niet maar het is wel een stuk dragelijker.

Hoe komt die omslag nu? was het mijn vechtlust, wilskracht, of moed? Nou nee dat niet Ik probeerde echt wel maar gaf meer toe dan zou moeten en vaak zakte de moed me in de schoenen. Nee het was de beslissing om mijn antidepressiva wat op te hogen, chemie dus.

De beslissing om dit te doen was geen makkelijke omdat ik me het opbouwen nog herinnerde en de tijdelijke bijwerkingen geen pretje zijn, ook was ik er bang voor omdat er veel spookverhalen over de SSRI’s (waar mijn medicatie onder valt) breed uitgemeten werden door de media.

Maar het kon niet langer doorgaan zoals het ging, ik was regelmatig volkomen in paniek om in wezen niks en het lukte me niet om daarvan los te breken. eerlijk gezegd werd ik af en toe best wanhopig ervan.

De eerste week was inderdaad vol met bijwerkingen en dat was lastig maar met steun van behandelaren en anderen kwam ik daar doorheen, het duurde wel wat langer voordat ik het effect ook merkte maar het kwam uiteindelijk toch. Het is altijd even wennen als het opeens beter gaat, het lijkt dan niet te kloppen hoe ik me voel omdat ik in mijn hoofd me nog (in dit geval) zeer angstig moet voelen in bepaalde situaties. Maar ik begin eraan te wennen en vindt het natuurlijk fijn, niet alleen voor mezelf maar ook voor de mensen om me heen die alle ellende moesten aanhoren.

Ik ben dus niet helemaal beter en geloof ook niet echt dat ik helemaal beter wordt maar het niet toegeven en niet vermijden is wel een stuk makkelijker nu de angst niet tot ondraaglijke hoogte stijgt en eeuwig lijkt aan te houden.

Dus een applausje voor de pillen en de mensen die eraan werken om ze te ontwikkelen en maken, dat mag ook wel eens gezegd worden.

Ik wil ook de mensen om me heen die me tijdens de slechte dagen steunde, heel erg bedanken. Hopelijk is het niet weer nodig en kan ik ooit iets terugdoen.

gedichten

luchtwasser (gedicht)

Deze komt van een opdracht van woord en beeld (dagbesteding) we kregen een krant waar we naar aanleiding van een kop die we in die krant zagen iets moesten schrijven, ik had de kop “geen eerlijke kans voor Almelose luchtwasser” gekozen omdat het woord luchtwasser mijn fantasie prikkelde. dit was vooral gewoon erg leuk om te schrijven en hopelijk ook lezen.

 

 

Het moet wel waar zijn

want het stond in de krant

De Almelose luchtwasser kreeg geen eerlijke kans

hij deed zo zijn best en had alles gehaald

een luchtwasmachine, een hele grote

met een sopje die hij zelf had samengesteld

hij had niks gezien in een droger

maar haalde een luchtwaslijn van wel 10 hoog

hij werkte de hele dag maar het mocht niet baten

hij kon niet concurreren met de rijke wasdame

die had wel tientallen machines en drie drogers

en luchtwaslijnen van wel 15 meter hoog

waar hij in zijn eentje de dag rond sopte

had zij 10 man personeel die zonder stoppen

dagen lang lucht zaten te schrobben.

Dus toen de aanbesteding kwam was het snel gedaan

en zat de Almelose luchtwasser weer zonder baan.

Blog

Over dit blog twijfel ik ook

Is het goed zo? Moet ik nog terugkomen op iets ? Mijn excuus maken? Twijfel is geen mens vreemd maar het is niet gewoon gek te worden ervan. Zoals ik in een eerder blog zei, ik heb het al jaren maar zo erg als nu was het nooit. Meestal twijfel ik niet voor een interactie maar vooral na de tijd dat ik denk oh jee helemaal fout.

Ik merk dat ik het erger heb bij online communicatie en mensen waar ik om geef. Heb even na moeten denken waarom het de schriftelijke communicatie zo treft, het is juist een manier waar ik me prettig bij voel maar het heeft ook zo zijn nadelen. Ten eerste schrijf ik sneller wat zonder echt nadenken dan ik wat zeg en communicatie op afstand geeft je ook minder informatie over je gesprekspartner, geen gezichtsuitdrukking, toon van stem en zolang de ander niks zegt weet je echt niet wat er aan de andere kant gebeurt. Ik heb helaas nogal de neiging om dat in te vullen en niet in de meest positieve manier.

Soms twijfel ik niet over of ik wat verkeerd heb gedaan maar ben ik daar van overtuigd en dan wordt ik overspoeld door een schuldgevoel. Ik beschreef het eens op twitter als een schuldgevoel waarbij geen enkel spijtbetuiging of boetedoening ooit genoeg zal zijn. Dit klinkt overdreven, dit is overdreven maar niet overdreven beschreven maar overdreven beleefd. Het gevoel staat in geen enkele verhouding tot wat er eventueel mis ging, gelukkig blijft het niet zo eeuwig bij me als ik op dat moment denk/voel.

Ik twijfel niet alleen om wat ik doe maar ook over wie ik ben als mens en dan vooral of ik goed ben. En ik moet goed zijn, niet alleen in omgang maar ook in gevoel en gedachte. Vooral in gedachte lukt me niet zo best doordat ik ook last heb van gewelddadige intrusies en dat is geweld in de breedste zin van het woord, van mensen in gedachten uitschelden naar moord. Deze gedachten overkomen me, ik schrik er vaak van en voel me er slecht onder ondanks dat ik er geen controle over heb.

Ik moet ook zuiver in intentie zijn en dat klinkt makkelijker dan het is want ik twijfel enorm aan of ik dingen wel doe voor de juiste redenen en of ik mezelf niet voor de gek hou hierin, bijvoorbeeld ik geef iemand een compliment, doe ik dat dan omdat ik het echt meen? Of om aardig gevonden te worden? Of uit angst niet aardig gevonden te worden? Dit is iets waar ik mezelf over gek kan twijfelen.

En als laatste twijfel ik ook over of ik wel eerlijk genoeg ben, ik deel niet alles, vooral als het over mijn gedachten gaat en ik vraag me dan wel eens af of ik me dan niet beter voordoe dan ik werkelijk ben (het kan zijn dat ik dit alles schrijf daarom).

Dit alles maakt het dagelijks leven lastig, de enige manier om triggers voor angst te vermijden is alle contact met mensen vermijden en daartoe ben ik (nog) niet bereid. Soms denk ik wel het is makkelijker als ik gewoon nooit meer iemand sprak maar ik heb toch wel contact nodig.

Dus probeer ik het gevecht toch maar aan te gaan maar dat lukt niet altijd, ik wordt er wel in ondersteunt door behandelaars, lotgenoten en medicatie dus doe het niet helemaal alleen.

Ik snap dat het voor mensen die het niet kennen misschien moeilijk te begrijpen is maar ik hoop dat mijn uitleg wat helpt.

Blog

het afsprakenoverzicht

De gemeente ( en niet alleen de mijne) is anders gaan werken en hebben het afsprakenoverzicht geïntroduceerd, dat is een a4tje met daarop de “te behalen resultaten” dit zijn streng geformuleerde doelen met een tijdslimiet zo lang als je aangevraagde indicatie.

Zoiets brengt mij geheel van slag, het geeft veel druk en daar kan ik niet tegen. Mijn eerste reactie was dat de gemeente helemaal geen doelen moet gaan stellen maar dat aan de begeleiding over moet laten maar dat is niet realistisch, ze willen nu eenmaal meetbaar aan de slag gaan en of ik daar nou mee eens ben of niet, het wordt niet anders.

Vandaag had ik een gesprek met een trajectbegeleider en een begeleiding dagbesteding over of deze doelen wel realistisch waren en in de loop van het gesprek kwam ik erachter dat de manier waarop de doelen geformuleerd worden al heel erg uitmaken voor mijn gevoel erover en ik denk dat ik wel wat tips kan geven over hoe de gemeente dit beter aan kan pakken.

Stel de doelen niet voor de cliënt maar samen met de cliënt.

Ik heb een keukentafelgesprek gehad maar daarin is niet gesproken over de afsprakenkaart of de te stellen doelen. Geef als gemeente in het gesprek aan dat je het afsprakenoverzicht moet invullen en doe dat samen, zo voorkom je dat iemand geheel wordt overvallen erdoor en heb je meteen doelen waar de cliënt achter kan staan.

Ga bij het formuleren uit van inzet en niet van resultaten.

Een van mijn te behalen resultaten was “binnen 12 maanden heeft mevrouw werknemersvaardigheden opgedaan waardoor ze kan worden toegeleid naar werk”

ik heb niet in de hand of ik in staat ben de vaardigheden eigen te maken, er zullen bepaalde vaardigheden zijn waarin ik altijd achter zal lopen op de rest van de wereld en dat maakt het doel dan onhaalbaar.

Wij hebben het doel veranderd in dat ik er aan ga werken de vaardigheden te verkrijgen, dus ik zeg toe dat ik me zal inzetten ervoor. ik kan niet toezeggen dat het binnen 12 maand is geregeld kan zelfs niet zeggen dat ik het ooit ga leren maar ik kan wel beloven mijn uiterste best te doen.

Ik denk dat de gemeente echt moet laten doordringen dat niet alles leerbaar en maakbaar is. ik krijg het gevoel dat ze denken dat als je er maar hard genoeg aan werkt, alles wel kan en dan met name met mensen met psychische aandoeningen, dat is helaas niet zo.

Wees duidelijk en specifiek

een ander probleem die ik heb met het bovenstaande doel is dat het vaag is, want welke vaardigheden moet ik precies hebben opgedaan? Je kunt heel veel bedenken onder werknemersvaardigheden. Wat we hebben aangegeven in ons antwoord is welke vaardigheden ik aan ga werken zodat ik weet waar ik aan werk en het ook voor de gemeente een stuk inzichtelijker is.

Wat ook niet duidelijk is, is wat er gebeurt als ik de doelen niet haal, wat is de consequentie? Deze vraag laat ik de trajectbegeleider stellen aan de gemeente want ik wil weten wat ik riskeer.

Vermijdt (tijds)druk

De binnen 12 maanden in het bovenstaande doel geeft druk, en ik functioneer niet zo best onder druk. Mij streng zeggen dat ik het binnen een bepaalde tijd beter moet doen maakt me niet opeens beter of meer gemotiveerd. Ik werk al keihard om zo goed mogelijk te zijn, harder werken haalt me alleen maar onder uit. Wat er gebeurd is dat het zoveel stress geeft dat ik zelfs slechter functioneer, zeker tegen de tijd dat de deadline nadert.

Dat waren ze denk ik wel, ik heb het expres dicht bij mezelf gehouden omdat ik mezelf ken en niet weet wat voor anderen werkt.