afscheid

Ik ben niet beter maar dat word ik ook niet, mijn stemming is nog steeds erg flexibel en dan vooral naar beneden, ik heb geleerd dat het veel samenhangt met hoe het met mijn andere aandoeningen gaat. Het was eerst gewoon een depressie, nu heeft het een permanenter klinkend labeltje gekregen chronische depressie, ik zal niet zonder medicatie kunnen, want zonder ben ik niet een beetje somber maar gewoon een suïcidale puinhoop en dat wil niemand.

Mijn ocd die lang niet ontdekt werd is behandeld maar niet verholpen. ERP (je blootstellen aan angst en niet gaan dwangen) heeft wel wat geholpen, op de onderwerpen dat het gegeven is, het onderliggend probleem, het obsessieve geloof dat ik geen goed mens ben kan/wil niemand wat mee. De autisme is behandeld in zoverre dat gaat, je moet er mee leven.

Mijn carrière binnen de ggz eindigt na 14 jaar, in die jaren ben ik heen in weer geflipt tussen hulpverleners, een symptoom van autisme is dat je het moeilijk vindt relaties te onderhouden, nou dat heb ik dus met hulpverleners, kan ze niet bij me houden. Ik sta achter dit einde, het heeft geen enkele zin om eindeloos door te gaan, het is wat het is. Dat wil niet zeggen dat ik het niet erg moeilijk vind en eng. Nee ik ga het niet helemaal alleen doen, ik krijg hopelijk een goede begeleiding (das nog erg onzeker) en ik heb mijn ouders. maar wat als? Wat als het weer mis gaat? Wat als ik helemaal niet zonder ze kan? Het is onzeker en ik doe het niet zo goed op onzekerheid. Het gaat niet vandaag of morgen gebeuren want die begeleiding is nog niet goed geregeld en daar willen ze op wachten. Ondertussen proberen we nog wat van ACT op te pakken, ik kocht laatst een werkboek voor mensen met autisme erover en mijn hulpverlener wou wel helpen ermee.

Ik weet nog niet hou ik afscheid ga nemen, kan groots uitpakken met taart voor het hele team maar kan ook gewoon weggaan zoals ik altijd doe maar dan zonder het terugkomen.