na dat we ons uiterste best hebben gedaan om de hulp die werkt te behouden zijn we naar de mensen gegaan die volgens de gemeente mij wel kunnen helpen namelijk wijkkracht basisondersteuning.
Dat gesprek is net gevoerd en al vrij snel werd duidelijk dat de ondersteuning die deze mensen bieden niet genoeg is voor mij. Ze sturen vooral aan en ik heb iemand nodig die met mij dingen oppakt. Ook heb ik iemand nodig die naar gesprekken gaat met mij, nou dat kon eventueel wel maar dan moet ik met een taxi naar de locatie want me erheen rijden mag niet. De conclusie is, ik heb te veel zorg nodig.
Nu is de wlz afgewezen, pgb afgewezen en de basisondersteuning is afgewezen. Te goed voor de een en te slecht voor een ander, elke keer te horen krijgen ja je hebt hulp nodig maar niet van ons is niet heel goed voor een al belabberd zelfbeeld. Het doet me wensen iemand anders te zijn, iemand die gewoon wel voor zichzelf kan zorgen, iemand die het wel voor elkaar krijgt. Het doet me voelen als een last, te veel, te lastig, te duur. Het afwachten valt zwaar, geen zekerheid en geen uitzicht op beter. Tis zwemmen of verzuipen en ik kan best wel zwemmen maar niet eeuwig.
Madelon Wonink 