ik woon in een flat, ik woon al jaren in een flat maar ben al die jaren gezegend geweest met stille buren. ze zijn nu ook relatief stil op 1 klein dingetje na, iemand heeft een hobby opgepakt met iets trompet-achtig en daar moet natuurlijk op geoefend worden, elke dag. ik ben zelf vrij gevoelig voor geluid en verdraag lawaai slecht, dus dit is niet fijn. ik wil echter niet alleen klagen maar het hebben over waarom dit een erg ingewikkelde situatie voor mij is.
zeker een deel van de reden waarom ik hiervan last heb is prikkelgevoeligheid vanuit mijn autisme en sommige zullen vinden dat iedereen daar maar rekening mee moet houden maar zo zit ik niet in elkaar, ik ga niet naar iemand met de boodschap dat ik autisme heb en dat die trompet dan maar weg moet, samenleven is geven en nemen en de kunst is daar een balans in te vinden.
ik ben zelf erg bewust van de geluiden die ik maak en probeer zo te leven dat anderen geen enkele last van mij hebben, muziek staat zacht en als ik iets harder wil gaat er een koptelefoon op, dat wil niet zeggen dat ik nooit geluid maak. in een meltdown horen ze ook helaas wel van mij. Maar is dat ik zo mijn best doe een reden om dat ook van iedereen anders te verwachten ? ik weet niet niet. ik wil zeker geen onrealistische verwachtingen van mensen hebben maar dat heb ik soms wel.
ik vind het ook lastig dat de frustratie die er wel is, niet echt terecht is. dus ik mag niet gefrustreerd zijn maar ben dat wel en dat zorgt voor nog meer frustratie. ook het gebrek aan hele duidelijke regels is moeilijk, als iemand een regel overtreed kun je er iets van zeggen maar met een onduidelijke grens is die stap een stuk moeilijker. ik zal het sowieso niet alleen kunnen/durven maar ook samen met begeleiding is het eng en lastig. zou dan ook moeten uitzoeken welke buur het doet want daar ben ik niet zeker van.
het ideaal zou een hutje op de hei zijn maar helaas heeft mijn stad een ernstig gebrek aan heide.
