Blog

Maar ik kan niet praten…

Het beeld van ggz therapie (bij psychiater of psycholoog) is een patiënt die op een bank ligt zijn of haar levensverhaal te vertellen en de psychiater of psycholoog zit met een noteblok te luisteren en noteren. Dat beeld klopt niet, je ligt bijvoorbeeld echt niet op een bank maar zit gewoon in een stoel en als je een leuke behandelaar hebt krijg je zelfs een kopje koffie. Maar dat therapie veel uit praten bestaat klopt wel maar wat als dat praten niet lukt ?

Toen ik eerst hulp zocht voor mijn psychische problemen kon ik er niet of nauwelijks over praten, wat wel een probleem was, het maakte het erg moeilijk om echt hulp te zoeken en het was een gevecht om duidelijk te maken wat het probleem nou was. In dit blog ga ik vertellen wat mij hierbij hielp en wat niet, het zal niet het zelfde zijn voor iedereen maar misschien heb je er wat aan.

Toen ik het eerst hulp zocht bij de huisarts was het niet kunnen praten een enorm obstakel, ik zag me al zitten, bang en zwijgend en dan na x aantal minuten weer weg gestuurd worden. Ik maakte er een punt van om al aan de telefoon bij het afspraak maken te melden dat ik dacht depressief te zijn, dat was VERSCHRIKKELIJK moeilijk maar daardoor wist de arts wel waarvoor ik kwam en kon hij helpen. In verdere behandeling heeft het me geholpen is dat ik kon opschrijven wat er aan de hand was. Ik ontdekte dat ik over deze dingen wel kon schrijven door het internet, op een forum waarop ik zat kon ik de dingen die ik niet kon zeggen wel kwijt.

De eerste waar ik met letterlijk een papier binnenkwam met daarop de dingen die mis waren was mijn eerste psychiatrisch verpleegkundige en dat werd goed ontvangen en daardoor kon er tenminste wat besproken worden. In mijn behandeling met de psycholoog werden er veel briefjes doorgeven, vaak met de dingen waartegen ik die week aanliep en hoe ik me voelde erop.

Tijdens mijn opname waren mijn moeilijkheden met communicatie in combinatie met een gebrek aan kennis over autisme daar best wel een probleem. Er werden dingen gewoon niet besproken omdat het me niet lukte dat verbaal kenbaar te maken en communicatie liep soms zo scheef dat ik echt van streek raakte.

Wat mij ook hielp en nog helpt soms is gebruik maken van email, dit heeft als groot voordeel voor mij dat ik niet in de zelfde kamer zit als de gene die het leest en dat voelt veiliger, vooral bij dingen waarvoor ik me schaam of dat ik bang ben voor de reactie die de op komt is dat er fijn. Ik moet er wel bij zeggen dat het me nog nooit is gelukt om een SPVér, psychiater of psycholoog echt te laten schrikken ofzo, zelfs de dingen waarvan ik dacht “dit is wel heel erg” leken ze niet erg van op te kijken. (weet natuurlijk niet de reactie van wanneer ze de email lezen)

Ik ben zelf nog geen hulpverlener tegengekomen die het niet op prijs stelde dat ik een email stuurde naar ze maar weet niet of alle hulpverleners daar open voor staan. Ik heb niet met al mijn hulpverleners zitten emailen omdat ik meestal niet durfde te vragen om het adres om dat te kunnen doen, het moest me dus worden aangeboden.

Tags: , ,

Discussion

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s