ben vandaag weggelopen bij de ggz, ik had een gesprek met een hulpverleenster maar de laatste tijd kan ik niet gewoon praten met ze. ik ben boos en kan dat maar niet loslaten dus gedraag ik me boos en dus onwenselijk. ik liep weg omdat ik zulke gesprekken niet meer wil hebben maar het lukt me ook niet mijn gedrag te veranderen.
natuurlijk gaan dat niet ongestraft, het schuldgevoel pakt me altijd. in de jumbo voelde ik tranen opkomen en ik liet mijn kar met alles staan en ging naar buiten en begon te huilen, niet een paar traantjes huilen maar vanuit mijn tenen als een klein kind die zijn moeder kwijt is. twee mensen kwamen naar me toe en gingen bij me zitten, erg lief maar tegen wildvreemden uitleggen wat er aan de hand is, was ongeveer een miljoen bruggen te ver. ik kalmeerde mezelf en zei dat het wel weer ging. ik wou kosten wat kost voorkomen dat ze vanuit de beste bedoelingen hulp gingen bellen, want die bestaat dan uit meer mensen die ik nooit heb gesproken die willen weten wat er precies aan de hand is en als communicatie uit blijft ze me wel eens mee willen nemen en dan gaat het door onbegrip van kwaad tot erger.
ik ging eerst de winkel weer in want mijn spul stond daar nog en deed de rest van de boodschappen. buiten zag ik dat ik nog binnen het uur zat dat gepland was voor mij dus belde ik de ggz op, ik kon iig me verontschuldigen en hopelijk uitleggen maar niemand nam de telefoon op. heb contact gezocht met mijn begeleidster en zij gaat nog pogen te helpen/ bemiddelen. maar dit gaat al een tijdje zo en het drukt zwaar op mij dat ik niet in staat ben een gewoon gesprek te voeren, misschien moet het maar eens klaar zijn met de ggz. ik was toch al onderweg naar de uitgang.
Madelon Wonink 