ik heb in de jaren vrij veel soorten medicatie, ging door verschillende soorten antidepressiva om iets te vinden dat zowel tegen depressie als dwang hielp. De wisselingen waren zwaar, want elke keer als ik zonder werkende hoeveelheid zat was ik depressief en angstig/dwangmatig. dus toen de laatste wat verlichting leek te geven besloot ik niet meer te wisselen. het werk meestal wel genoeg om het leven dragelijk te houden maar niet altijd. ik heb ook verschillende soorten uitgeprobeerd om me wat extra rust te geven, 2 verschillende soorten antipsychotica, zowel als vast als zo nodig. maar wat het best werkte waren de pammetjes met name oxazepam als zo nodig medicatie. ik gebruikte een lage dosis (10 mg) en in verschillende hoeveelheden per week (verschillende psychiaters hadden verschillende ideeën erover maar nooit meer dan 1 per dag. ik lette er zelf op dat ik het niet dagelijks gebruikte, vooral om nog te kunnen slapen zonder, en het ging ondanks de nodige onrust in mijn leven redelijk.
toen kreeg ik psychiater nr (even tellen) 7, die vroeg ik om wat voor te schrijven omdat ik bijna zonder zat. ik vroeg het via de telefoniste omdat ik geen afspraken meer met hem heb (hij vindt me stabiel genoeg om naar huisarts over te gaan). omdat ik geen bericht kreeg van de apotheek dat ik het kon afhalen checkte ik of het recept was overgekomen, ze hadden niks gekregen dus moest ik er weer achteraan. in gesprek met andere hulpverleenster kreeg ik te horen dat hij het weigerde voor te schrijven tenzij ik afbouwde tot niks. meneer was van mening dat de medicatie slecht was en ik een stuk beter af zou zijn zonder, dit werd gedaan zonder enig overleg met mij en het werd me duidelijk gemaakt dat er in deze geen discussie mogelijk zou zijn.
ik was boos misschien zelfs kwaad te noemen, omdat ik in gesprek met hulpverleenster was en niet de psychiater kwam tot mijn spijt die boosheid er naar haar uit. maar uiteindelijk stemde ik toe omdat ik geen keus had, het was even nog iets of helemaal niks meer krijgen. de volgende afspraak met haar werd ik weer boos, wellicht onredelijk boos maar een gewoon gesprek was onmogelijk op dat moment, ik ben in 10 minuten weggegaan om een uitbarsting te voorkomen.
het is die boosheid vooral dat me doet twijfelen aan mezelf, ik ben echter niet onbekend met twijfel, ocd wordt niet voor niks de twijfelziekte genoemd, waarom ben ik voor rede niet meer te vatten als het daarover gaat ? heb ik z’n zucht naar het middel ? ben ik toch verslaafd ? ook zocht ik de avond nadat mij werd gedwongen om af te bouwen op internet op of je het spul kan kopen ergens (ik had gehoord dat het niet moeilijk was te vinden ) en heb getwijfeld om dat dan maar te doen maar het feit dat het verboden is te doen is genoeg mij tegen te houden op handelen over te gaan.
ik heb nu al een week niks gehad omdat het niet nodig was maar ik moet bekennen dat het feit dat ik nog wat heb liggen me ook rust geeft, als het nodig is kan ik er naar grijpen en ik denk dat ik voorzichtiger ben met nemen om die situatie in stand te houden. het idee niks meer te hebben geeft angst, angst om dan weer op oude (beschadigende) manieren rust te gaan zoeken. ik weet niet hoe redelijk die angst is, dat weet ik nooit want het voelt altijd redelijk. misschien zou het beter zijn alles gewoon in te leveren bij apotheek en dan klaar te zijn maar ik zie mezelf die stap niet nemen.
ik twijfel enorm, misschien heeft hij gelijk en ben ik gewoon te ziek of te koppig dat toe te geven, of misschien word ik toch wel beroofd van de mogelijkheid tot een paar uurtjes wat meer rust.
Madelon Wonink 