Waar eindigt verantwoordelijkheid ?

ik heb best wel een grenzeloos verantwoordelijkheidsgevoel. Wat een positieve kant heeft, het maakt dat ik helpend optreed zelfs voor volslagen vreemden. Als er iets is dat ik kan doen om een situatie beter te maken zal ik het niet nalaten, mag ik het niet nalaten. Daar wordt de wereld af en toe een beetje beter van.

Het wordt vervelend als ik in een situatie waarin ik niks kan doen of in ieder geval geen controle heb over hoe iets afloopt en dat is best vaak. Dan wordt het angstig, ik kan niks doen maar moet er voor zorgen dat het goed afloopt. Ik snap dat het niet logisch is zo te denken maar kan er ook niet echt mee ophouden.

Er zijn dan 2 dingen die ik dan neig te doen, eentje is de illusie van controle creëren door magisch denken en een tweede is de verantwoordelijkheid proberen neer te leggen bij een ander die wellicht meer kan doen dan ik. Ik zal een voorbeeld geven van beide.

Met de jaarwisseling ben ik altijd bij mijn ouders omdat ik me daar veiliger voel, ik ben namelijk bang voor vuurwerk. Wel vind ik het leuk om vanuit de veiligheid van het huis te kijken naar siervuurwerk dat verderop wordt afgestoken. Een keer waren ze in de straat achter ons bezig met siervuurwerk en dat was wat te dichtbij voor mijn smaak, een pijl kon op het dak komen en ouders huis in de brand steken. Nu had ik bedacht dat als ik alles goed in de gaten hield er niks zou gebeuren. Volslagen idioot natuurlijk want de pijlen doen wat ze doen of ik er nu naar sta te kijken of niet. Toch vond ik het zelfs na de realisatie dat dit een beetje gek was moeilijk om er ook mee te stoppen.

Toen ik net op de PAAZ lag was er een vrouw in mijn groep die wat van de wereld leek, ze zei dingen die niet helemaal over een komen met de werkelijkheid die jij en ik kennen en kwam wat verward over. Ik maakte me zorgen, maar was niet in staat er ook maar iets mee te doen dus ik besloot het te vertellen aan een verpleegkundige. Op zich geen raar idee ware het niet zo dat deze erbij zat toen deze erbij zat toen deze vrouw die dingen zei. Mijn doel was niet zo zeer informeren maar de verantwoordelijkheid die ik echt niet wou bij haar neer te leggen (waar het eigenlijk ook hoorde) dit doe ik alleen bij mensen die ook iets kunnen doen aan de situatie, zoals en verpleegkundige of en begeleider. Soms heb ik het ook met anderen over maar dan is het doel meer gerust gesteld worden dat het mijn verantwoordelijkheid niet is.

Het succes van deze methode is wisselend, soms lukt het me daarna om los te laten, andere keren moet er een tweede gesprek komen en een hoop geruststelling.

Mocht het wel eens mis gaan en dat er dan iets ergs gebeurd ben ik trouwens prima in staat om me daar heel schuldig over te voelen, of het nu mijn schuld was of niet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s