en toen had ik corona

twee jaar heb ik het weten te ontlopen maar nu heeft het mij ook te pakken, shit, dat was het overweldigende gevoel toen het tweede streepje ook roze werd, shit.

Ik deed de test hoofdzakelijk ter geruststelling van mezelf, ik had die ochtend gehoord dat een begeleider van dagbesteding ziek was en ik voelde die avond een lichte pijn in mijn keel, een kriebel. Het was eerder voorgekomen dat ik symptomen ging voelen als ik mij druk maakte om covid en eerlijk gezegd dacht ik dat dit weer z’n geval was maar nee dus shit.

Mijn gedachten gingen het eerst naar wat ik eerder die avond had gedaan, ik was met mijn beste vriend geweest en in een vrij druk café. Allemaal mogelijk besmet door mij. Daarna ging mijn gedachte naar mezelf, hoe ziek zou ik worden ? Zal ik opgenomen moeten worden? Bijdragen aan een al te drukke zorg? Op de ic opgenomen worden? Ik wist het niet en was vrij bang.

Ik plande voor de volgende dag een testafspraak in om het officieel te bevestigen wat de sneltest me zei. Ook lichte ik alvast mijn beste vriend in via de app en belde mijn moeder even ter steun.

De weg naar en van de teststaat ging al wat zwaarder dan me lief was en daarna voelde ik me ook vrij beroerd, grieperig. Dus kwam die nacht de bevestiging dat ik inderdaad corona had niet meer als een verrassing.

Ik ben een paar dagen ziek geweest, dat is natuurlijk nooit fijn maar de lichamelijke lachten duwde mijn emoties ook even wat aan de kant. Nu heb ik nog wel klachten (snotneus en wat hoesten) maar voel me over het algemeen niet meer beroerd en toen kwam er weer ruimte voor de rest van de emoties. Het zijn er 2, namelijk het bekende duo, schuldgevoel en angst.

Het schuldgevoel richt zich op mijn verantwoordelijkheid niet besmet te raken door voorzichtig te doen en me aan de regels te houden, in deze heb ik voor mijn gevoel steken laten vallen want ik raakte besmet. de angst richt zich op het risico te snel weer mensen te zien en ze daardoor ziek te maken, ik weet niet of het op een gegeven moment wel weer veilig gaat voelen om mensen te zien. Wat niet helpt is dat er geen waterdichte methode is om te bepalen of ik nog besmettelijk ben. Eerst dacht ik dan laat ik me opnieuw testen maar het schijnt dat je 8 weken na besmetting nog positief kan testen ja dan heb ik de neiging om 8 weken thuis te blijven om maar zeker te zijn.

Dan komen we op een laatst puntje, om thuis te blijven heb ik hulp vanuit omgeving nodig en ik weet niet of die 8 weken lang willen meewerken aan mijn isolatie omdat ze het geheid onzin gaan vinden. Voor mij is het geen onzin, het gaat mij om hun veiligheid maar ik ken ze een beetje en ze zijn gewoon wat nuchter in deze dingen.

Ik weet nog niet hoe ik dit ga aanpakken, of ik inderdaad die 8 weken ga nemen of eerder de uitdaging aanga. Wordt dus vervolgd…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s